ักเข้าไปในความมืด!ความมืดนั้นน่ากลัวที่สุด! เป็นสิ่งที่เสินจื่ออี้พยายามหนีอย่างสุดกำลัง เธอจะปล่อยให้เสี่ยวเย่ผู้ยอดเยี่ยมเช่นนี้ตกลงไปในห้วงเหวไร้ก้นได้อย่างไร?!ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด!เธอเคยบอกไว้ว่าเธอติดหนี้บุญคุณเสี่ยวเย่ไว้มากมาย แม้เอาชีวิตไปแลกก็ยังไม่พอ ไม่ว่าเขาจะขออะไร ตราบใดที่เธอทำได้ เธอจะไม่มีวันปฏิเสธเสินจื่ออี้มองเสี่ยวเย่ที่ค่อยๆ ถอยหลัง ร่างที่เหมือนจะถูกความผิดหวังและความมืดทึบกลืนกิน เธอกัดริมฝีปาก แล้วพลันเรียกเขา: “เสี่ยวเย่ รอก่อน…”
