านี้เมื่อเขาพูดเรื่องเหล่านี้ในวัง เสินจื่ออี้ก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะเขามักมีอารมณ์ไม่แน่นอน เพิ่งพูดไปเมื่อครู่ แต่อีกสักพักก็เปลี่ยนไปแล้วเป็นเรื่องปกติมาก นางที่ผ่านความสิ้นหวังมามากมาย ก็ไม่คิดจะเชื่อคำพูดใดๆของเขาอีกแต่ในตอนนี้ ไม่ว่านางจะแสร้งทำตัวสงบเพียงใด แสร้งว่าไม่มองเขา!แต่สายตาที่เขาจ้องมองนางนั้น ช่างลึกล้ำเหลือเกินเสินจื่ออี้กลืนน้ำลายเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก: “องค์รัชทายาท หากวันนี้ท่านดื่มมากเกินไป จะมาเมาคลั่งที่นี่ก็อย่า ท่านมีพราชายาองค์รัชทายาทอยู่แล้ว”นางเตือนเป็นครั้งสุดท้ายเตือนเขา และก็เตือนตัวเองด้วยเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ไม่พอใจกับคำพูดปราชดปราชันของนาง และไม่ได้โกรธที่ไม่ได้คำตอบที่ตัวเองต้องการ!ดวงตาสีดำที่มักถูกห้อมล้อมด้วยความมืดและความเย็นชาของเขา ดูเหมือนจะถูกจุดสว่างขึ้นในชั่วขณะ ราวกับหิมะในฤดูหนาวกำลังละลาย ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มตื่นเต้นเหมือนเด็กน้อย!“เจ้าตกลงแล้ว!”เขารู้อยู่แล้ว ในใจของนางมีเขาอยู่!เสินจื่ออี้ขมวดคิ้วนางพูดประโยคไหนที่แสดงว่าตกลง? ไม่ใช่สิ นางเหมือนจะไม่ได้ตอบอะไรไม่ใช่หรือ?คนอื่นอาจไม่เข้าใจนาง แต่เขาเข้าใจ!การที่นางไม่ได้ปฏิเสธเขาอย่างรุนแรงทันที นางไม่ได้โกรธ นั่นก็คือการตกลงแล้ว!ความตื่นเต้นในใจของเสี่ยวเสวียนฉีพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เขาดึงนางเข้ามากอดไว้แน่น:“รอข้า รอข้าให้ได้!”เขาจูบหน้าผากของนาง แล้วกอดนางอย่างหิวโหยอีกนาน ก่อนจะจากไป
