ความจริงแล้วอิงชุนไม่ได้เป็นบ้า สิ่งที่เธอทำเช่นนี้ก็เพียงเพื่อให้มีชีวิตอยู่เท่านั้นเพราะใครจะไปคิดมากกับคนบ้าล่ะ?แต่คำพูดขององค์รัชทายาทเมื่อครู่ ทำให้อิงชุนจมอยู่ในภวังค์ความคิดสิ่งที่รัชทายาทถาม เธอพอจะเดาได้ว่าเกี่ยวกับเหอซุ่ย เพราะเธอเป็นคนของเหอซุ่ยและรู้เรื่องของเหอซุ่ยมากที่สุดแต่เธอจะทรยศต่อเหอซุ่ยจริงๆ หรือ?ไม่ใช่เพราะอิงชุนมีความจงรักภักดีต่อเหอซุ่ยมากนัก แต่เพราะชีวิตทั้งครอบครัวของเธออยู่ในมือของเหอซุ่ย รวมถึงน้องชายที่เพิ่งเข้าวังมาไม่ถึงครึ่งปี ก็ถูกเหอซุ่ยจับจุดอ่อนอยู่!ในตอนนั้นมีคนนำอาหารประจำวันมาให้ เหมือนเช่นทุกครั้ง เป็นข้าวต้มเม็ดเล็กที่เย็นชืดแล้ว“กินเร็วๆ!” ทหารยามโยนชามข้าวต้มเข้าไป ทำให้ข้าวต้มกระเด็นออกมาเกือบครึ่งอิงชุนทำเหมือนทุกครั้ง เลียนแบบสุนัขป่าคลานไปเลียข้าวต้มบนพื้นเป็นครั้งคราวเธอจะส่งเสียงร้อง ทำให้ทหารยามข้างๆ หัวเราะเยาะ พวกเขาเห็นจนชินตาไปแล้วและขณะนั้นเอง อิงชุนฉวยจังหวะที่พวกเขาไม่ทันสังเกต แอบยัดของบางอย่างไว้ที่ก้นชาม…ค่ำคืนนั้น ที่ห้องครัวเล็กหลังจากคุณป้าไฉ่ได้รับพิษจนล้มป่วย เหอซุ่ยก็ได้รับหน้าที่ดูแลห้องครัวเล็กดูเหมือนว่าอำนาจของเธอในตำหนักบูรพาจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่มีเพียงเหอซุ่ยเท่านั้นที่รู้ว่า ใจของเธอทรมานเพียงใด! และไม่ได้สง่างามอย่างที่เห็นภายนอกเลย!ขณะเดินผ่านห้องครัวเล็ก เธอบังเอิญพบกับคุณป้าไฉ่ที่กำลังเดินออกมาแม้คุณป้า
