“ดูเหมือนเจ้ายังคงใส่ใจเขามากเหลือเกินนะ”มันเป็นเช่นนี้เสมอ ทุกครั้งที่พวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันตามลำพัง ก็มักเริ่มต้นด้วยการโต้เถียง และจบลงด้วยการโต้เถียงไม่เคยมีครั้งไหนสงบเลย วันเวลาเช่นนี้ เริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ?แม้แต่เสินจื่ออี้ก็จำไม่ได้แล้วเสินจื่ออี้เม้มริมฝีปาก หันตัวออกห่าง ไม่อยากทะเลาะเรื่องไร้สาระกับเขาที่นี่ และไม่มีเวลามาสนใจเขาเสี่ยวเสวียนฉีมองระยะห่างระหว่างพวกเขา ขมวดคิ้ว สายตาหม่นลงเล็กน้อยในตำหนักร้าง อีกสองคนก็กำลังสนทนากันอยู่“นาย…นายท่าน!” เหอซุ่ยคุกเข่าอยู่บนพื้น ก้มคำนับคนหลังม่านเก่าๆ “นายท่านองค์รัชทายาทดูเหมือนจะเริ่มสงสัยบ่าวแล้ว!”
