กจากวังหลีเยว่เพราะหม่อมฉันแน่ๆ”เพราะหลังจากออกจากอุทยานหลวง องค์หญิงแปดก็อาละวาดจะรอเสินจื่ออี้ตลอดเวลา ยวี่เถาจำใจต้องบอกความจริงว่าเสินจื่ออี้ออกจากวังหลีเยว่ไปแล้วองค์หญิงแปดน้อยๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในสายตาเธอ ก็คือตัวเองทำผิดเสินจื่ออี้มองเด็กน้อยที่ซบอยู่ในอ้อมอก ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ยกมือแตะจมูกเล็กๆ ของเธอเบาๆ: “ใครบอกว่าเพราะเจ้า? ที่ข้าออกจากวังหลีเยว่เพราะถึงเวลาที่ข้าต้องออกแล้ว ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น”“ไม่ได้ ไม่ได้ หม่อมฉันไม่อยากให้ท่านไป!” องค์หญิงแปดร้องไห้น้ำตาและน้ำมูกเต็มหน้า “วันนั้นหม่อมฉันไม่ควรวิ่งหนีไป ไม่อย่างนั้นก็จะไม่ถูกเว่ยรานคนนั้นจับไป ฮือๆๆ ตอนนี้นางกำลังจะได้เป็นพราชายาองค์รัชทายาทแล้ว หม่อมฉันไม่อยากให้นางเป็นพี่สะใภ้องค์หญิงรัชทายาทของหม่อมฉัน! ไม่อยาก!”องค์หญิงแปดอารมณ์พลุ่งพล่าน พูดจาสับสนไปบ้างแต่เสินจื่ออี้กลับจับประเด็นสำคัญได้!“เจ้าว่าอะไรนะ เรื่องก่อนหน้านั้น เว่ยรานเป็นคนทำหรือ?” เสินจื่ออี้ตกใจมากเธอเดาคนในวังทั้งหมด ทั้งศัตรูของตัวเองและศัตรูของพระสนมไท่เจาอี๋ เธอคิดไปหมดแล้วแต่กลับมองข้ามเว่ยรานคนนี้ไปเสียได้!วันนี้ถูกเว่ยรานวางแผนในอุทยานหลวง เธอก็คิดแค่ว่าคุณหนูเวยคนนี้คงเสียสติจู่ๆ อยากกำจัดเธอขึ้นมาไม่คิดเลยว่าหญิงคนนี้เริ่มลงมือตั้งแต่แรกแล้วผู้หญิงคนนี้ ซ่อนความลับไว้ลึกจริงๆ!“พี่จื่ออี้ ท่านต้องอ
