แต่ว่า เขาก็ไม่ได้มาขอโทษนี่!เขาเพียงแค่…จริงๆ แล้วเขามาเพื่อถามเธอเรื่องผลลัพธ์หรือ?จริงๆ แล้ว แม้แต่เสี่ยวเสวียนฉีเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาทำอะไร“หากพี่ชายองค์รัชทายาทคิดได้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาหาพี่จื่ออี้ก็ได้” องค์หญิงแปดกล่าวแม่นมบอกว่าพี่จื่ออี้ไม่อยู่ในวังหลีเยว่สองสามวันนี้เพราะมีธุระ แม่นมบอกก่อนหน้านี้ว่าพี่จื่ออี้จะไปหลายวัน คิดดูแล้วน่าจะกลับมาพรุ่งนี้คืน พี่ชายองค์รัชทายาทค่อยมาตอนนั้นก็พอดีเกิดความเงียบขึ้นอีกครั้งเสี่ยวเสวียนฉีมองรอบๆ แล้วแค่นเสียงเย็นชา: “ใครสอนเจ้าพวกนี้มา?”องค์หญิงแปดยักไหล่“ไม่มีใครสอน ข้าคิดเองเป็น!”เสี่ยวเสวียนฉีกระตุกมุมปาก แม้จะไม่เชื่อ แต่ก็ยิ้มมุมปาก“อืม ข้าจะกลับไปคิดให้ดีก่อนค่อยว่ากัน เรื่องที่ข้ามาคืนนี้ เจ้าห้ามบอกใคร ได้ยินหรือไม่!”สายตาของพี่ชายองค์รัชทายาทยังคงน่ากลัวและมีอำนาจบีบบังคับ!น่ากลัวยิ่งกว่าเวลาที่องค์หญิงแปดเจอฮ่องเต้พระบิดาเสียอีกเธอพยักหน้าอย่างหวาดๆ เอามือปิดปาก ส่ายหัวเหมือนลูกกระดิ่ง: “อืมๆ ไม่บอกไม่บอก!”ตอนที่เสี่ยวเสวียนฉีกำลังจะจากไป องค์หญิงแปดก็วิ่งมาดึงแขนเสื้อของเขาอีกครั้ง: “นี่พี่ชายองค์รัชทายาท ท่านหาคนที่รังแกพี่จื่ออี้วันนั้นเจอหรือยัง?”ดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉีกลายเป็นสีเดียวกับความมืดของราตรี เสียงของเขาทุ้มต่ำลง“ยังไม่เจอ”คนผู้นี้ ซ่อนตัวลึกกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้หรือบางทีคนผู้นี้อาจไม่ใช่คนจากในวัง จึงไม่เหลื
