เสวียนฉีเคาะนิ้วบนที่วางแขนของเก้าอี้ คำพูดนั้นฟังดูเบาแผ่ว แต่กลับทำให้เหอซุ่ยตกใจจนแทบเสียสติ!แม้แต่มือที่ก้มลงยกถ้วยชาขึ้น ก็ยังสั่นเล็กน้อยแม้จะรีบซ่อนอาการได้ทัน แต่รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่รอดสายตาของเสี่ยวเสวียนฉีเขาหรี่ตาลง ดวงตาวาบขึ้นด้วยแสงวูบหนึ่งอย่างเย็นชาแต่ก่อนไม่เคยสังเกตเลยว่า เหอซุ่ยจะตื่นตระหนกง่ายขนาดนี้“เรื่องนี้… ข้าน้อยไม่ทราบเจ้าค่ะ ลายมือของคุณหนูสวยงาม มีชื่อเสียงมาตั้งแต่ยังเด็ก จะมีคนเลียนแบบก็ไม่แปลก” เธอตอบอย่างระมัดระวังเสี่ยวเสวียนฉีรับถ้วยชา ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วไม่ถามต่อ“อืม ลงไปเถอะ”เหอซุ่ยเพิ่งจะออกไป เสี่ยวเสวียนฉีก็พลันลุกขึ้นยืน!……ครู่ต่อมา ที่วังหลีเยว่ทั้งที่พูดไว้ว่าจะไม่มาอีก จะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเธออีกแต่เขาก็มาแล้ว!แต่เขาไม่ได้มาเพื่อสนใจว่าเธออยู่ดีมีแรงหรือไม่ แค่อยากจะรู้คำตอบเท่านั้นนอกจากนี้เขาไม่สนใจเรื่องอื่นใดของเธอเลย!ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว คิดว่าเธาคงกลับมาจากนอกวังแล้ว!ช่างมีความสามารถจริงๆ หลังจากออกจากตำหนักบูรพา ยังเรียนรู้วิธีแอบออกจากวังอีกเสี่ยวเสวียนฉีเดินเข้ามาในห้องเล็กๆ ที่คุ้นเคยท่ามกลางความมืดข้าวของในห้องยังเหมือนเดิม ทุกอย่างเงียบสงัดแต่ความเงียบในวันนี้ กลับให้ความรู้สึกแปลกๆ แก่เสี่ยวเสวียนฉีราวกับว่า… ที่นี่นอกจากเขาแล้ว ไม่มีใครอยู่เลยแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะมายืนยันที่วังหลีเยว่แล้วว่าเธอยังอยู่ที่นี่
