ดวงตาของเธอในตอนนี้เป็นประกายระยิบ รอยยิ้มของเธอสว่างไสวยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ที่ขอบฟ้า แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับคนที่เหมือนหุ่นไร้วิญญาณในวังเมื่อก่อนหน้านี้แม้แต่คำพูดก็มากขึ้นกว่าตอนอยู่ในวังพูดไม่หยุดปากตรงหน้าเขา จนทำให้เขาปวดหัว“เอ่อ พี่ต้าจ้วง ปีนี้พี่อายุเท่าไหร่แล้วเหรอ?”เสินจื่ออี้ไม่ได้อยากรู้เรื่องของคนอื่นจริง ๆ หรอก แต่เพราะตอนนี้บรรยากาศมันเกร็งมาก เพื่อทำให้มันผ่อนคลายขึ้น เธอจึงต้องหาเรื่องคุย“ดูพี่มีความหนักแน่นแบบนี้ น่าจะอายุมากกว่าฉันอย่างน้อยสามถึงห้าปีแน่ ๆ”“?”เขาเกิดอาการเสียใจขึ้นมาทันทีเสียใจที่ตกลงพาเธอมาด้วย!“ถ้าไม่หุบปาก เจ้าก็ออกไปคนเดียวแล้วกัน”เสินจื่ออี้ไม่ได้กลัวความโกรธของเขาเลย ตรงกันข้าม แทนที่จะหยุด ดวงตาของเธอกลับเป็นประกายยิ่งขึ้นในที่สุดพี่ต้าจ้วงก็ยอมคุยกับเธอพูดถึงเรื่องหน้าทนนี่ ทั้งเมืองหลวงคงไม่มีใครเทียบเธอได้เธอไล่ตามความรักที่มีต่อมู่จิ่งชูมาตั้งกว่าสิบปีนะเสินจื่ออี้บีบตัวเข้าไปข้างหน้าอีก เดินอยู่ข้างเขา: “แล้วพี่ต้าจ้วงชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ? เป็นคนอ่อนหวานเข้าใจคน หรือว่าเป็นวีรสตรีที่ไม่แพ้บุรุษ?”ต่อไปเธอคงต้องพบกับท่านหลิวบ่อย ๆ ก็ควรสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับองครักษ์ของเขาไว้สิ
อ่านนิยายก่อนใครได้ที่้Nov่l้Lucky้
ต้าจ้วงไม่พูดอะไร ใบหน้าธรรมดา ๆ ที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายหันมามองเธอแวบหนึ่ง: “ยังไงก็ไม่ใช่คนแบบเจ้า”เสินจื่ออี้ชะงัก แล
