งทันใดนั้นก็มีคนปรากฏตัวขึ้นมาล้อมนางไว้!คนที่ล้อมเสินจื่ออี้ไว้คือเยว่เมอ เยว่เมอมีสีหน้าซับซ้อน พูดกับเสินจื่ออี้เบาๆ ว่า“คุณหนู ขอโทษด้วย!” แล้วจับตัวนางพร้อมกับคนข้างๆ ให้นั่งลงบนเก้าอี้เสินจื่ออี้ตกตะลึง มองไปยังชายที่อยู่ข้างใน!แสงส่องกระทบลำตัวด้านข้างของเสี่ยวเสวียนฉีพอดี ในระยะที่ใกล้มากแต่ก็ยังรู้สึกห่างไกล!ไกลจนเหมือนกับว่าเสินจื่ออี้มองเห็นภาพในอนาคตที่เขาจะได้ครองแผ่นดิน นั่งบนบัลลังก์มังกรเพียงลำพัง!เขาเท้าขมับด้านข้าง หรี่ตาลง ท่าทางอันเยือกเย็นและสง่างามดุจฮ่องเต้ที่นั่งอยู่ในเงามืด ประดุจผู้พิพากษาที่กำลังจะตัดสินคดี!เสี่ยวเสวียนฉียกมือทำสัญญาณไปยังเยว่เมอเยว่เมอยกมือ ไม่นาน หมอหลวงหลินผู้เฒ่าก็ถูกเชิญเข้ามาเสินจื่ออี้มองภาพตรงหน้า ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย!“องค์ชาย ท่านจะทำอะไร?”นางไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร แต่นางรู้ว่า นี่คือการเหยียดหยามอย่างถึงที่สุดเหยียบย่ำทั้งตัวตนของนางและลมหายใจแห่งชีวิตของนางไว้ใต้เสื้อคลุมอันสง่างามและทรงอำนาจของเขา!“อย่า… อย่านะ!”“เสี่ยวเสวียนฉี!!”นางเรียกชื่อเขา เสียงของนางตื่นตระหนก แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชา!คิ้วของเสี่ยวเสวียนฉีขยับเล็กน้อย แต่ยังคงไม่เงยหน้า เพียงแค่พูดกับหมอหลวงหลินผู้เฒ่าว่า “ไปเถอะ”หมอหลวงหลินผู้เฒ่าเดินเข้าไปใกล้ มองเสินจื่ออี้ที่พยายามดิ้นรนอย่างสุดแรงถอนหายใจ แล้วเข้าไปจับชีพจรของนางจับช
