้: “…”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะโกรธหรืออะไร แก้มของเธอยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ!ส่วนคนที่เดินจากไปอย่างสง่านั้น รอยยิ้มที่มุมปากกลับยิ่งกว้างขึ้น!*ตำหนักบูรพา“องค์รัชทายาทเสด็จไปไหน?”เหอซุ่ยออกมาจากตำหนักเสียงอวิ๋น แล้วรีบไปที่วังหยูฮวาหลัก เธอจำได้ว่าเมื่อคืนรัชทายาทน่าจะค้างคืนในวังแน่ๆแต่กลับเห็นนางกำนัลรอบข้างมองหน้ากัน ไม่มีใครกล้าพูดดวงตาของเหอซุ่ยเกิดความเย็นชาขึ้นมาทันทีหลังจากเสินจื่ออี้ออกไปจากตำหนักบูรพา รัชทายาทก็กลับมาน้อยลงเรื่อยๆ จุดนี้เหอซุ่ยไม่ใช่ว่าไม่รู้“ช่างเถอะ ทุกคนไปเตรียมการได้”นางกำนัลกลุ่มหนึ่งบ่นในใจองค์รัชทายาทไม่ได้พักหรือทานอาหารในตำหนักบูรพามาหลายวันแล้ว ถึงจะเตรียมไป ก็คงเสียเปล่า ก็ต้องให้เจ้านายยอมกลับมาก่อนสิแต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ต่างพากันแยกย้ายไปเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้กลับมา แต่ตำหนักบูรพาก็เป็นตำหนักบูรพาของเขา ตราบใดที่เขายังเป็นรัชทายาท ก็ต้องมีวันที่กลับมา!หลังจากเหอซุ่ยปลอบใจตัวเองเสร็จ เธอก็หายใจเข้าลึกๆ ปรับท่าทางให้เรียบร้อยแล้วจึงเดินออกไปตอนนี้ที่หน้าประตูตำหนักบูรพา มีคนจากโรงครัวหลวงมา กำลังคุยกับคนของตำหนักบูรพาอยู่เห็นพวกเขาเหมือนกำลังโต้เถียงอะไรกัน เหอซุ่ยที่เดินผ่านจึงเข้าไปหา“เกิดอะไรขึ้น?”คนของตำหนักบูรพาบอกเหอซุ่ย: “นางกำนัล คนของโรงครัวหลวงนำของบำรุงมา บอกว่ารัชทายาทสั่งไว้ แต่ที่นี่ไม่มีใครรู้เรื่องเลย แล้วองค์รัชทายาทก็ไม่ได้อยู่ในตำหนักบ
