โอ้…”สองคนเดินจากไป หลังต้นไม้ใหญ่ที่เหอซุ่ยซ่อนตัวอยู่ มีเสียงเล็บที่จิกลงบนเปลือกไม้อย่างแรง!ไม่ได้ส่งไปที่ตำหนักบูรพา แล้วจะส่งไปที่ไหนได้อีก!ที่แท้ องค์รัชทายาททำเหมือนรังเกียจเธอ ถึงขั้นไล่เธอไป แต่ความจริงแล้วก็ยังคงแอบห่วงใยเธออยู่ตลอดดังนั้นองค์รัชทายาทช่วงนี้ที่มักไม่กลับมา แม้อยู่ในวังก็ไม่กลับตำหนักบูรพา ที่แท้ก็อยู่กับเธอสินะ?แล้วเมื่อคืน…!เหอซุ่ยขบฟัน เล็บแทบจะจิกจนเลือดออกไม่ดี เมื่อคืน!ใบหน้าของเหอซุ่ยเกิดความตกใจและกังวลขึ้นทันทีก่อนหน้านี้ตอนที่เสินจื่ออี้อยู่ในตำหนักบูรพา หากเธอได้ปรนนิบัติเสี่ยวเสวียนฉีเหอซุ่ยก็ยังรู้อยู่เสมอ สามารถ ‘หยุดความเสียหาย’ ได้ทันเวลา!แต่ตอนนี้ไม่สามารถป้องกันได้แล้ว!แม้จะไม่สามารถป้องกันได้ แต่เธอก็ต้องลดความเป็นไปได้นี้ให้ต่ำที่สุดในวัง มีตัวอย่างของผู้หญิงที่ได้อำนาจจากลูกมากมายเหลือเกิน เธอไม่ยอมให้เสินจื่ออี้กลับมายืนเหนือหัวเธออีก!ดวงตาของเหอซุ่ยค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเจ็บแค้น เธอหันตัว รีบเร่งไปที่โรงครัวหลวง!หนึ่งชั่วยามให้หลังอาหารบำรุงจากโรงครัวหลวง วางอยู่ตรงหน้าเสินจื่ออี้ในวังหลีเยว่
