กี่ครั้ง แต่เมื่อเห็นความเย็นชาของเขาอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเสินจื่ออี้กลับกลั้นความแดงไม่ได้เสี่ยวเสวียนฉีเห็นข้อเท้าของเธอที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ จึงคว้าเธอจากน้ำขึ้นมาแบกบนหลัง จากนั้นก็ดึงเชือกที่เขาโยนลงมาตอนลงมา หันหลังกลับมาพูดว่า:“กอดให้แน่น”พิงอยู่บนแผ่นหลังกว้างที่เปียกชุ่มของเขา เสินจื่ออี้รู้สึกถึงรสชาติของการได้รับการช่วยเหลือในวังหลวงนี้เป็นครั้งแรกแต่ทำไมกัน ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนพาเธอตกลงสู่ห้วงเหวอันไร้ก้นนี้ แต่ก็เป็นเขาที่นำเธอออกมาจากความเหวนั้น?ในระหว่างที่เขาพาเธอขึ้นมาบนพื้น เสินจื่ออี้มองเขาอยู่ตลอดเวลา ดวงตาลึกลับมีแววค้นหาราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าที่ไม่เคยรู้จักอย่างแท้จริงมาก่อนเธอมองเขาแบกเธอออกจากบ่อน้ำแห้ง มองเขาวางเธอลงในศาลาใกล้ๆ มองเขาถอดรองเท้าและถุงเท้าที่เปียกโชกออก…จนกระทั่งเขาสัมผัสข้อเท้าของเธอ เสินจื่ออี้ก็ตกใจสะดุ้ง กลับมาสู่สติ ดึงเท้ากลับ“ท่านกำลังทำอะไร?”
