รู้สึกขนาดนั้นเรื่องที่คนตระกูลเว่ยได้รับเชิญให้มาที่วังหลวงในวันนี้ ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งวังทุกคนในวังต่างเชื่อมั่นแล้วว่า คุณหนูเวยผู้นี้จะได้เป็นพราชายาองค์รัชทายาทในอนาคตเสี่ยวเสวียนฉีกลับมาที่วังหลังจากคนตระกูลเว่ยออกจากวังไปแล้วฮองเฮายวนจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าลูกชายของนางกำลังคิดอะไรอยู่ ถึงแม้แม่ลูกจะแยกจากกันมาหลายปี แต่อย่างไรเสียเขาก็คือเนื้อเป็นเลือดที่หลุดออกมาจากตัวของนางเองเสี่ยวเสวียนฉีเพิ่งกลับมา ก็ถูกฮองเฮายวนเรียกตัวไปแล้ว สำหรับการที่เสี่ยวเสวียนฉีจงใจหลบออกไปในวันนี้ ฮองเฮายวนแสดงความไม่พอใจอย่างมาก“พระมารดา ลูกวันนี้มีธุระให้ยุ่งจริงๆ พระเพคะ”ฮองเฮายวนจ้องเขาด้วยสายตาเย็นชา: “จริงหรือ? แล้วตอนนี้ไม่มีธุระแล้วสินะ?”“ในเมื่อไม่มีธุระแล้ว ก็พาเขาออกไปเดินเล่นหน่อยสิ แล้วก็ส่งคนออกจากวังไปด้วย พวกเจ้าในอนาคตก็เป็นสามีภรรยากัน การทำความคุ้นเคยกันล่วงหน้าก็เป็นเรื่องปกติ”เสี่ยวเสวียนฉีรู้อยู่แล้วว่าดึกขนาดนี้ถูกฮองเฮายวนเรียกตัวมาต้องไม่มีเรื่องดีเพียงแต่ไม่คิดว่าเว่ยรานยังอยู่ในวังเว่ยรานก้มหน้าเดินออกมาจากตำหนักใน นางสามารถรู้สึกได้ถึงความเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีที่มีต่อนางนางรู้ความพอดีจึงทูลฮองเฮายวนว่า: “ฮองเฮา หม่อมฉันขอพักอยู่ที่นี่เพื่อเป็นเพื่อนพระองค์ต่อนะเพคะ องค์รัชทายาทวันนี้ออกไปทำงานมาทั้งวัน คงเหนื่อยมาก ปล่อยให้ท่านกลับไปพักผ่อนดีกว่าเพคะ”เริ่มเป็นห่วง
