้ กำลังใช้พลังที่เหลืออยู่เคาะผนังหินด้านข้าง หวังจะสร้างเสียงเพื่อดึงดูดความสนใจของคนข้างนอกน่าเสียดายที่ตรงนี้เปลี่ยวเกินไปที่ที่นางอยู่ก็ลึกเกินไป แม้จะสร้างเสียง ก็ไม่มีทางส่งไปถึงที่ไกลๆ ได้มองดูพระจันทร์เสี้ยวที่อยู่ตรงปากบ่อ นางกัดฟันลุกขึ้นยืนทั้งที่ขาบวมเจ็บมีแต่เคาะขึ้นไปข้างบนเท่านั้น คนข้างนอกถึงจะได้ยินตึก ตึก ตึก… ตึก ตึก ตึก…เสียงเคาะอย่างต่อเนื่องนี้ ในที่สุดก็ดึงดูดความสนใจของเสี่ยวเสวียนฉีได้เขาเอียงหน้ามองไปทางเนินหินจำลองและพุ่มหญ้า ดวงตาที่ดูโหดเหี้ยมหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อครู่เขาไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านี้ แต่ตอนนี้เขาแน่ใจได้ว่าเสียงนี้เป็นเสียงที่คนทำให้เกิดขึ้นจากใต้ดินไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่เป็นเสียงเคาะหิน แต่กลับเหมือนมีอะไรมาบีบหัวใจเขา แล้วยังกดขยี้มันอย่างรุนแรงอีก!เสี่ยวเสวียนฉีกำลังจะเดินไปดูเว่ยรานที่เดินตามหลังเขามา เหมือนทนความเงียบแปลกๆ ระหว่างพวกเขาทั้งสองไม่ไหว รวบรวมความกล้าเดินขึ้นมาข้างหน้าเอ่ยปาก: “องค์รัชทายาท หม่อมฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับท่าน”การขัดขวางของนางทำให้เสี่ยวเสวียนฉีหยุดฝีเท้าโดยอัตโนมัติ แต่สายตาของเขายังคงจ้องไปยังทิศทางที่เสียงดังมาเว่ยรานพูด: “หม่อมฉันทราบดีว่า องค์รัชทายาทไม่ชอบหม่อมฉัน หม่อมฉันก็ไม่อยากเป็นกำแพงกั้นระหว่างองค์รัชทายาทกับฮองเฮา เพียงแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ฝ่าบาทกับฮองเฮาและท่านพ่อของหม่อมฉันตัดสินใจ หม่อมฉันยังไม่ม
