ไข่มุกเรืองแสงขนาดเท่ากำปั้นเอาไว้ ส่องแสงนุ่มนวล ไม่ด้อยไปกว่าแสงที่ส่องเข้ามาจากภายนอกเลยเมื่อเดินออกจากห้องนอน ทุกคนเดินไปตามทาง หลี่ลี่ พบว่าบนผนังหินด้านขวามีประตูสีแดงสดขนาดสูงกว่าคนหนึ่งคนปรากฏขึ้นอย่างผิดที่ผิดทาง ดูไม่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อมโดยรอบเลย
“ทำไมประตูใหญ่นี้ถึงมาปรากฏที่นี่ได้?” หลี่ลี่รีบเดินเข้าไปถามสาวใช้คนหนึ่ง
“ขอรายงานท่านนักพรต ประตูใหญ่นี้เชื่อมต่อกับช่องทางของศาลาไผ่เขียวที่อยู่ข้างๆ จึงถูกปิดไว้” สาวใช้ตอบอย่างนอบน้อม
“เปิดมันออกเถอะ ท่านนักพรตหลี่และท่านนักพรตหลิวมาเยี่ยมเยียนกันบ่อยๆ ความสัมพันธ์สนิทสนม พวกเขาไม่จำเป็นต้องปิดประตูใหญ่แล้ว” ไม่ทันที่หลี่ลี่จะพูดท่านผู้จัดการไป๋ก็เดินเข้ามาสั่งการ จากนั้นก็แอบส่งยิ้มเย้าแหย่ให้หลี่ลี่
หลี่ลี่แกล้งทำเป็นไม่เห็น ส่วนหลิวเหมยเอ๋อร์ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอายในทันที
ในตอนนี้ การเยี่ยมชมถ้ำเสร็จสิ้นแล้ว ท่านผู้จัดการไป๋ยิ้มพูดว่า “ท่านผู้จัดการหลี่ ถ้ำข้างๆ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าถ้ำนี้ ข้าคงไม่อยู่เป็นเพื่อนพวกเจ้าแล้ว หากมีอะไรจะสั่ง บอกพวกสาวใช้และแม่บ้านเหล่านี้ก็พอ มีอะไรต้องการก็เอ่ยปากได้เลย ตอนนี้พวกเจ้าถือเป็นบุคคลสำคัญของห้องในแล้ว ไม่อาจให้ต้องลำบากได้”
หลี่ลี่กล่าวว่าไม่กล้าหลายครั้ง แล้วส่งท่านผู้จัดการไป๋ออกไปอย่างสุภาพ
หลังจากส่งท่านผู้จัดการไป๋ไปแล้ว หลี่ลี่เดินกลับมาเห็นหลิวเหมยเอ๋อร์ เดินเข้าไปในส่วน
