ใหม่มาให้เจ้า…”“บ่าวบอกแล้วว่า ไม่ต้อง!” เสินจื่ออี้ขัด “ขอบคุณรัชทายาทที่เป็นห่วงบ่าว แต่บ่าวไม่ใช่คนที่รัชทายาทควรคิดถึง บ่าวไม่มีคุณงามความดีอะไรจะรับการช่วยเหลือต่อให้รัชทายาทส่งมาอีกเท่าไหร่ บ่าวก็จะไม่กิน”เธอหมุนตัวเดินออกไปสีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉี สุดท้ายก็มืดลงแล้ว!ความอดทนสุดท้ายก็หมดไปพร้อมกับร่างหลังที่หันหลังอย่างเย็นชาของเสินจื่ออี้!เขาคว้าตัวเสินจื่ออี้มากดไว้บนโต๊ะ!แรงมากเกินไป ชามซุปที่เขาเพิ่งตักให้เธอสั่นและตกลงบนพื้น! แตกเป็นเสี่ยงๆทันที!เสี่ยวเสวียนฉีบีบใบหน้าของเธอแรงๆ สายตาเต็มไปด้วยไฟโกรธ ขบฟันกล่าว:“เจ้ากำลังลงโทษข้า ใช่ไหม!”
