ท่าทีห่างเหินกับตน รู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ!ตอนนั้นที่กรมอาญา เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดปกติตรงไหน แท้จริงแล้วไม่ช่วยก็ได้แต่ตอนที่เห็นร่างผอมบางของเธอซ่อนอยู่ในที่มืดสมองของเขาพลันนึกถึงเด็กสาวที่คอยตามหลังเขามาหลายปีนึกถึงตอนที่เธอถูกเขาปฏิเสธหลายครั้ง และมีสีหน้าผิดหวังทุกครั้ง… นึกถึงตอนที่เธอพบว่าขนมที่ส่งมาให้ถูกเขาทิ้ง น้ำตาที่แอบร่วงตามมุมกำแพงเหล่านั้นเหมือนมีอำนาจลึกลับบังคับ เขาถึงกับช่วยปกปิดให้เธอ!แต่ถ้าเป็นครั้งหน้า เขาจะไม่มีวันทำแบบนี้อีกเด็ดขาด!“แม้แต่เสี่ยวเสวียนฉียังทิ้งเธอไปในที่สุด เธอน่าจะหาสาเหตุจากตัวเองบ้าง! ไม่ใช่ใครก็ตามที่จะปรากฏตัวช่วยเหลือเธอทุกครั้งหรอกนะ!” มู่จิ่งชูสะบัดแขนเสื้อเดินจากไปไม่รู้ว่าประโยคไหนของมู่จิ่งชูที่ทำให้เสินจื่ออี้มีสีหน้าซีดขาวในชั่วพริบตาแต่ก็เป็นเพียงชั่วครู่เท่านั้น ไม่นานเธอก็กลับมาเป็นปกติแต่คำพูดของมู่จิ่งชูก็เป็นการยอมรับว่าคนที่คอยช่วยเหลือเธอที่กรมอาญาวันนี้คือเขาไม่รู้ว่าทำไม เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว เสินจื่ออี้กลับรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาดในขณะที่เสินจื่ออี้กลับไปพบกับพระสนมไท่เจาอี๋ อีกด้านหนึ่ง มู่จิ่งชูก็มาถึงลานด้านหน้าของวัดสองวันมานี้มีคนมากราบไหว้ที่วัดเยอะ เสี่ยวจื่อหรูก็เป็นหนึ่งในผู้มาเยือนเธอเพิ่งแย่งที่ได้ และเสร็จสิ้นการจุดธูปไหว้พระ พอออกมาก็พอดีเจอกับมู่จิ่งชูที่มารับเธอที่วัด“จิ่งชู เธอมาแล้ว นี่คือเครื
