หลิวซื่อไป๋เป็นบรรณาธิการแห่งองค์มนตรี ขั้นหกในราชสำนัก ไม่ได้มีตำแหน่งสูงมากนักแต่กรมอาญาต้าหลี่ไม่ได้ดูถูกคนเพราะตำแหน่งต่ำ ยังคงเชิญเขาเข้าสู่ห้องรับแขกหลัก“ข้าจะรอท่านเจ้ากรมที่นี่ก็พอ พวกเจ้าไม่ต้องคอยปรนนิบัติข้าหรอก” หลิวซื่อไป๋โบกมือ ดูเป็นคนพูดคุยง่ายเขาอาจจะเป็นคนที่พูดคุยง่าย แต่คนของกรมอาญาต้าหลี่ไม่ใช่พวกที่จะยอมง่ายๆคนที่มาต้อนรับพวกเขาเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่ดูเคร่งขรึมมาก“ข้าน้อยขออยู่เป็นเพื่อนท่านหลิวที่นี่ดีกว่า”หลิวซื่อไป๋ชะงักท่าทางที่กำลังยกถ้วยชาขึ้นดื่มอย่างเก้อกระดาก เขาสบตากับเสินจื่ออี้ที่ยืนอยู่ข้างๆเสินจื่ออี้ดวงตาเป็นประกาย ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วก็…“อ๊ะ! ท่านโดนน้ำร้อนลวกหรือเปล่า? ดูสิ เสื้อผ้าเปียกไปหมดแล้ว”หลิวซื่อไป๋ที่อยู่ดีๆ ก็ถูกชนจนน้ำชาหกใส่ตัวยังคงงุนงง เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นสัญญาณจากเสินจื่ออี้ จึงรีบพูดตาม: “เอ่อ นี่เป็นชุดที่มีค่าที่สุดของข้า วันนี้เลือกมาอย่างพิถีพิถัน ตั้งใจสวมมาให้ท่านเจ้ากรมได้เห็น จะให้เปื้อนได้อย่างไร… โอ๊ย!”เจ็บจังเสินจื่ออี้เก็บเท้าที่เตะคนกลับมา จ้องเขาด้วยสายตาเตือนให้หยุดพูดเขาไม่เห็นสีหน้าเก้อกระดากและประหลาดใจของรองเจ้าหน้าที่กรมอาญาคนนั้นหรือไง? กับมือที่เพิ่งจะยื่นมาช่วยเช็ดเสื้อผ้าแล้วรีบหดกลับไปน่ะหรือ…คนคนนี้ดีทุกอย่าง แค่ปากไม่มีประตูปิด ถ้าพูดต่อไปอีก ไม่เพียงแต่จะถูกมองว่าเป็นพวกรักร่วมเพศ แต่อาจถู
