จดหมายฉบับที่ตระกูลมู่ส่งมานั้น ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก!รู้ว่ามีคนมา เธอเตรียมจะเก็บแฟ้มเอกสารคืน ลุกขึ้นเร็วเกินไป ทำให้กองจดหมายในมือร่วงลงพื้นเสินจื่ออี้ก้มมอง พอดีเห็นกระดาษที่มีภาพวาดหลุดออกมาจากจดหมายเหล่านั้นเป็นภาพวาดของวัตถุชิ้นหนึ่ง แต่ในคลังเอกสารมืดเกินไป เธอมองไม่ออกว่าเป็นอะไรเสียงฝีเท้าจากด้านนอกใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เธอไม่มีเวลาที่จะสำรวจให้ละเอียดจึงหยิบกองจดหมายทั้งหมดขึ้นมา ยัดเข้าไปในเสื้อผ้าของตัวเอง!แล้วรีบหาที่ซ่อนตัว!“ยังนอนอยู่อีก! ไม่เห็นหรือว่ามีท่านมาแล้ว?”ยามที่เคยงีบหลับอยู่ที่ประตูรีบลุกขึ้นยืน!“คา-คารวะท่าน!”เขาเพิ่งจะดื่มสุราไปแค่ครึ่งถ้วย ทำไมถึงได้หลับไป? ปกติเขาไม่ได้ดื่มไม่ได้ขนาดนี้นี่นายามคนนั้นเกาศีรษะ งุนงงมากประตูคลังเอกสารคดีเปิดออก มีร่างคุ้นตาเดินเข้ามาเสินจื่ออี้ไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่ คิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มเข้าหากัน“คุณชายผู้ดี วันนี้ท่านเจ้ากรมไม่อยู่ ท่านต้องการอะไร บอกข้าน้อย ข้าน้อยจะช่วยหยิบให้” รองเจ้าหน้าที่กรมอาญาที่เดินตามมู่จิ่งชูกล่าวมู่จิ่งชูพยักหน้า: “อืม”เดิมทีตั้งใจจะรอให้พวกเขาไปก่อนแล้วค่อยออกไป แต่ไม่คิดว่าพวกเขาจะเดินวนอยู่ในคลังเอกสารคดี ไม่มีทีท่าว่าจะออกไปซักทีเสินจื่ออี้จึงต้องรอต่อไปเงียบๆสายตามองไปรอบๆ เธอพลันสีหน้าเปลี่ยนไปข้างหน้า ที่ตำแหน่งที่วางแฟ้มตระกูลเซิน เพราะเมื่อครู่เธอเก็บของอย่างรีบร้อนแฟ
