ยายามจะสำรวจลึกลงไปอีก ฉากในความฝันก็เปลี่ยนเป็นเธออยู่ในเรือนนางกำนัล ผ่านคืนอันน่าสยดสยองที่เต็มไปด้วยการอับอายขายหน้า!“ไม่… อย่า…”เสินจื่ออี้สะดุ้งตื่น!ในวินาทีที่ลืมตาขึ้นมา เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่โน้มตัวเข้ามา!อาจเป็นเพราะชายคนนั้นชอบที่จะโน้มตัวลงมาและกดเธอไว้ใต้ร่าง คิดหาวิธีทำให้เธอเจ็บปวด ดูเธอร้องไห้ บังคับให้เธอเกี่ยวขาเข้ากับคอเขา และมีเพศสัมพันธ์กับเขาครั้งแล้วครั้งเล่า… จนเธอเกือบลืมไปว่าตอนนี้เธออยู่ในรถม้าของหลิวซื่อไป๋และคนตรงหน้าไม่ใช่เขา“พี่ต้าจ้วง ขอโทษด้วยค่ะ เมื่อครู่ฉันทำให้พี่ตกใจใช่ไหม” เสินจื่ออี้พูดอย่างเขินอายใบหน้าธรรมดาๆ ของต้าจ้วงไม่มีอารมณ์ใดๆเขาดูเหมือนจะเป็นแบบนี้เสมอ ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เลย จนเสินจื่ออี้แทบจะสงสัยว่านี่เป็นหน้ากากปลอมของเขาหรือเปล่ามีเพียงดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองเธออย่างไม่วางตาไม่สิ ควรเรียกว่าจับจ้องมองมากกว่าเธอเป็นพันธมิตรใหม่ของนายของเขา การที่เขาระมัดระวังขนาดนี้ก็เป็นเรื่องปกติ“…เมื่อกี้เจ้าส่งเสียงดังเกินไป” เขาพูดเสียงเย็น ไร้อารมณ์เหมือนท่อนไม้ที่ไม่มีความรู้สึก แต่ยังคงอยู่ในท่าโน้มตัวระยะห่างระหว่างพวกเขาไม่ได้ใกล้นัก แต่รถม้าก็มีขนาดเท่านี้เสินจื่ออี้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้นอย่างไร้สาเหตุเธอกำลังคิดจะบอกว่าไม่ได้ตั้งใจทำให้เขารำคาญ แต่เขาก็เดินออกจากรถไปเสียแล้วเมื่อเขาเดินออกไป เสินจื่ออี้รู
