บตกตะลึงแต่ดวงตาที่เย็นชาและหม่นหมองตลอดมาของเขา เหมือนถูกจุดประกายขึ้นมา…ในชั่วพริบตา ดวงตานั้นก็เต็มไปด้วยความเจิดจรัสที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนในโลกมืดมนของเขา นอกเหนือจากประกายคมของดาบและกระบี่!แม้แต่ความวุ่นวายของถนนภายนอกที่เขาไม่เคยมองเป็นครั้งที่สอง สิ่งที่เขาเคยเบื่อหน่ายและรังเกียจ ในตอนนี้ก็กลายเป็นทัศนียภาพอันงดงามที่สุดของเมืองหลวง“พี่ต้าจ้วง ทำไมยังไม่ไปอีกล่ะ?” เสียงของหญิงสาวดังมาจากข้างหลังชายหนุ่มหายใจลึกๆ หนึ่งครั้ง หันไปมองหญิงสาวที่กำลังเลิกม่านขึ้นและเอียงหน้ายิ้มอ่อนใต้แสงแดด เขาพยักหน้า“อืม มาแล้ว”หลังจากเหตุการณ์ที่โรงหมอ เสินจื่ออี้ก็ออกเดินทางไปยังกรมอาญาต้าหลี่อีกครั้ง แต่คราวนี้ เธอรู้สึกได้ชัดว่ารถม้าแล่นได้นิ่มนวลกว่าเมื่อครู่มากต้องรู้ว่า ตลอดทางที่ผ่านมา แม้รถม้าจะไม่ถึงกับโคลงเคลง แต่ก็ไม่ใช่จะราบรื่นขนาดนี้ เธอถึงกับรู้สึกได้ถึงความไม่อดทนจากจังหวะโคลงของรถแต่ตอนนี้?ช่างน่าแปลกจริงๆอารมณ์ของผู้ชายก็เปลี่ยนแปลงแบบนี้ด้วยหรือ
