ะพริบ ยิ้มจนตาหยี“คุณหนูเสิน ท่านว่าพวกเรามีวาสนาต่อกันมากใช่ไหมล่ะ? มารดาของข้าเคยบอกว่า เมื่อพบคนที่มีวาสนาต่อกัน จะต้องไม่พลาดโอกาส นี่เป็นของล้ำค่าประจำตระกูลที่มารดาข้าทิ้งไว้ให้ วันนี้ขอมอบให้ท่านเถอะ!”เมื่อเห็นท่อนไม้ที่เขาถืออยู่ในมือซึ่งใครจะรู้ว่าเก็บมาจากไหน เสินจื่ออี้รู้สึกกระตุกที่มุมปากอย่างแข็งทื่อนางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนที่จะร่วมมือกับพวกนางในราชสำนักจะเป็นคนที่…แตกต่างถึงเพียงนี้แต่ว่ากันตามจริงก็คือ คนปกติใครจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้?“ไม่จำเป็นหรอกท่านหลิว ในเมื่อมารดาของท่านมอบให้ท่าน หญิงน้อยจะรับได้อย่างไร”“จะไม่รับได้อย่างไร? ท่านมอบของล้ำค่าของท่านให้ข้า ข้าก็ต้องตอบแทนด้วยเช่นกันสิ ใช่ไหมล่ะ? นี่ก็ถือเป็นของประทับใจของพวกเรา! ถูกต้อง ๆ เป็นของประทับใจนั่นแหละ!”“…”ขณะที่ทั้งสองกำลังพูดคุยกัน มีเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากด้านหลัง เดินตรงมาชนหลิวซื่อไป๋ ชนจนเขาที่อยู่ติดกับเสินจื่ออี้กระเด็นออกไป และยังตัดบทสนทนาของทั้งสองด้วยเนื่องจากคนผู้นี้มาอย่างกะทันหัน ไม่เพียงแต่พระสนมไท่เจาอี๋ที่ตกใจ เสินจื่ออี้ก็ตกใจเช่นกันหลิวซื่อไป๋รีบอธิบาย: “อย่าตกใจ นี่เป็นคนของข้า ชื่อต้าจ้วง วันๆ คอยอยู่ข้างกายข้าเพื่อปกป้องความปลอดภัย”เมื่อได้ยินว่าเป็นคนของหลิวซื่อไป๋ เสินจื่ออี้จึงค่อยผ่อนลมหายใจนางพยักหน้าให้กับชายที่สวมชุดองครักษ์แต่มีหน้าตาธรรมดาคนนี้ นับเป็นการทักทาย
