อัปยศในวังหลวง พึ่งพารัชทายาทในขณะเดียวกันก็ยั่วยวนองค์ชายสี่ชื่อเสียงของบิดานางเลวร้าย ชื่อเสียงของนางก็ไม่ได้ดีไปกว่านั้นหากหลิวซื่อไป๋เป็นคนฉลาด เขาย่อมไม่เชื่อใจนางได้ง่าย ๆ ในการพบกันครั้งแรกแต่ก็ดีที่เขาเป็นคนฉลาดไม่เช่นนั้นนางก็คงไม่วางใจที่จะติดต่อกับคนแบบนี้ หรือแม้แต่จะวางแผนเรื่องสำคัญเหล่านี้อย่างไรก็ตาม เมื่อครู่นางกลับคิดจริง ๆ ว่าเขาเป็นคนโง่เขลาที่สติไม่สมประกอบ…“คุณหนูเสินไม่พูด คิดเงียบ ๆ แอบด่าข้าอยู่ใช่ไหม?” หลิวซื่อไป๋เข้ามาใกล้ ท่าทางจริงจังเมื่อครู่ยังไม่ถึงสามวินาทีก็พังทลาย กลับมาเป็นท่าทางร่าเริงเหมือนเดิมในทันที ขยิบตาให้กับเสินจื่ออี้“พวกเราเพิ่งพบกันครั้งแรก คุณหนูเสินก็จดจำข้าอย่างลึกซึ้งเช่นนี้ ความรู้สึกลึกซึ้งเช่นนี้ ข้าจะจดจำไว้ในใจ ไม่มีวันลืมตราบจนวันตาย!”เสินจื่ออี้: “…”เห็นหลิวซื่อไป๋เข้ามาใกล้นางมากขึ้นเรื่อย ๆ หลิวซื่อไป๋ก็พลันร้องโอดโอยขึ้นมาที่แท้เป็น “ต้าจ้วง” คนสนิทที่ถือชามาร้อน ๆ เดินเข้ามา และขณะวางถ้วยชา น้ำชาร้อน ๆ ก็กระเซ็นใส่ตัวหลิวซื่อไป๋โดยไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไรแถมหลิวซื่อไป๋ยังใจดี ถูกคนของตัวเองแกล้งหลายครั้ง ก็ไม่มีทีท่าว่าจะโกรธขณะที่จัดเสื้อผ้าก็โบกพัดส่ายหน้ายิ้มโง่ ๆ โชว์ฟันถ้าไม่รู้เรื่อง คงนึกว่าองครักษ์หน้าเย็นคนนั้นต่างหากที่เป็นนาย
