เยว่ส่งเสียงเอะอะโวยวาย เรื่องแบบนี้ ห้ามเกิดขึ้นอีก!”นางหันไปมองเสินจื่ออี้“เอาล่ะ คืนนี้เจ้าไม่ต้องมาเฝ้ายาม กลับไปพักผ่อนเถอะ แล้วเตรียมอาหารเช้าพรุ่งนี้”พระสนมไท่เจาอี๋พาอวี้เถาออกไปอย่างรวดเร็วรอบข้างเงียบลง เสินจื่ออี้มองลานวังที่มืดลึกในยามราตรี แล้วกำมือแน่นขึ้นเล็กน้อยนี่เป็นคืนแรกที่นางใช้ชีวิตในสถานที่ใหม่หลังจากออกจากตำหนักบูรพาไม่ได้สงบมากนัก แต่ก็ยังดีกว่าตำหนักบูรพาบ้างนางคิดว่า ในที่สุดนางก็เป็นอิสระแล้วอย่างน้อยก็เป็นอิสระได้บางส่วนแต่หัวใจนี้ กลับไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดไว้เสินจื่ออี้กลับเข้าห้องของนาง นี่เป็นห้องส่วนตัวที่พระสนมไท่เจาอี๋พิเศษให้นางพอเข้าไปและกำลังจะถอดเสื้อผ้าเพื่อพักผ่อน เสินจื่ออี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องในห้อง…นางหยุดการถอดเสื้อคลุมชั้นนอก หันไปมอง เงาดำที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำให้นางตกใจ!พอเห็นว่าเป็นใครสายตาของเสินจื่ออี้วาบไหว ใจอดขื่นไม่ได้นางก็รู้อยู่แล้วว่า เขาจะไม่ปล่อยนางไปง่ายๆ…เสี่ยวเสวียนฉีดูเหมือนจะรออยู่ที่นี่นานแล้ว ถ้วยชาที่วางอยู่ข้างๆ ก็หมดสิ้นแล้วเขาลุกขึ้นยืน สะบัดแขนเสื้อเดินมาหานางอย่างเย็นชา: “เก็บข้าวของของเจ้า ตามเราไปเดี๋ยวนี้”เสี่ยวเสวียนฉีคิดว่า เขาอุตส่าห์มาหานางเอง!นางควรจะรู้ความ ไม่มาเล่นกับเขาอีก! แล้วเชื่อฟังกลับไปกับเขากลับไปตำหนักบูรพาของเขา!เขาไม่เชื่อว่านางไม่รู้ ที่เขาส่งนางไปซินเจ่อคู่ เป็นเพราะอ
