เหอซุ่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี พลันถูกความตกใจกลัวกลืนกินเผลอร้องเสียงเบาออกมา“องค์…องค์รัชทายาท!”เสี่ยวเสวียนฉียืนอยู่หน้าประตูวังหยูฮวา ร่างสูงใหญ่บดบังแสงโคมไฟรอบๆร่างสูงใหญ่นั้นเป็นสิ่งที่เหอซุ่ยคิดถึงทั้งวันทั้งคืน เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ความเป็นชายที่เติบโตเต็มที่ แต่ตอนนี้กลับแผ่ความกดดันออกมาเต็มที่กดดันจนเหอซุ่ยแทบหายใจไม่ออก!สายตาแบบนั้น ราวกับจะมองทะลุเธอไปเลย!“องค์รัชทายาท…หม่อมฉันเพียงแค่พูดหยอกล้อกับคนรับใช้เท่านั้น…” เธอพูดอย่างประหม่าพลางหลบตาเสี่ยวเสวียนฉีจ้องมองเธออย่างเย็นชา คิ้วขมวดเล็กน้อย สายตาซับซ้อนลึกล้ำราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าและเหอซุ่ยเมื่อครู่นี้ ก็แตกต่างจากคนที่เขารู้จักอย่างสิ้นเชิง เหมือนเป็นคนละคนเขาหรี่ตามอง: “ที่แท้ เจ้าช่วยข้าดูแลตำหนักบูรพาเช่นนี้เองหรือ? มือของเจ้ายาวจริงๆ นะ ถึงขนาดทำให้ข้าเกือบลืมไปว่าตัวเองเป็นเจ้าของตำหนักบูรพา”หัวใจของเหอซุ่ยเต้นพลาดไปหนึ่งจังหวะ!องค์รัชทายาทเห็นจริงๆ… ความรู้สึกหวาดกลัวพลันแล่นไปทั่วร่าง!เสี่ยวเสวียนฉีตอนนี้ไม่ชอบสีเขียวอ่อน แต่เขาอาจจะไม่ชอบได้ ทว่าเขาไม่ยอมให้คนรอบข้างก้าวข้ามเขาไปทำอะไรตามใจเด็ดขาด!และสิ่งที่เหอซุ่ยทำเมื่อครู่นี้ ชัดเจนว่าเป็นการก้าวล่วง!เสี่ยวเสวียนฉีก้าวออกมาจากด้านใน รอบตัวแผ่กระจายความเย็นยะเยือก เมื่อเข้ามาใกล้ ดวงตาเรียวยาวของเขายิ่งหรี่ลงทำให้เหอซุ่ยรู้สึกหวาดกลัวอย่างมา
