่แท้ก็ไม่ใช่”แต่สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีไม่ได้ดีขึ้นแม้แต่น้อย เขามองไปที่ซินเจ่อคู่ด้านหน้า อกขึ้นลงอย่างรุนแรง ราวกับมีอะไรอุดอยู่ในอกทั้งคืนเลย!นางอยู่ที่นั่นอย่างสงบเช่นนั้นหรือ!กลับไม่มีความคิดที่จะก้มหัวให้เขาแม้แต่น้อย!เสี่ยวเสวียนฉีโกรธมาก หมุนตัวเดินเข้าไปที่ซินเจ่อคู่แม่นมผู้ดูแลที่นี่ เมื่อเห็นองค์รัชทายาทมาเอง ก็ตกใจ: “องค์รัชทายาท! พบองค์รัชทายาท ไม่ทราบว่าองค์รัชทายาทเสด็จมาซินเจ่อคู่ ด้วยเรื่อง…”เสี่ยวเสวียนฉีมองไปรอบๆโดยรอบล้วนเป็นคนรับใช้ที่ถูกทรมานจนผมเผ้ารุงรัง สกปรก สายตาเลื่อนลอยเขามองไปรอบหนึ่ง ไม่เห็นคนที่ต้องการพบ จึงเอ่ยด้วยเสียงเย็น: “คนของข้าไปไหน”แม่นมชะงัก: “องค์รัชทายาทหมายถึง นางกำนัลที่ถูกส่งมาจากตำหนักบูรพาเมื่อวานหรือเพคะ?”ถูกเสี่ยวเสวียนฉีจ้องมอง แม่นมจึงพูดอย่างเก้ๆ กังๆ: “องค์รัชทายาท นางกำนัลคนนั้นไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้ว ดวงตาที่หรี่ลงเต็มไปด้วยแสงมืดหม่น“นางไปที่ไหน”“เมื่อคืน นางถูกคนมารับตัวไปแล้ว…”สีหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีดำมืดราวกับหมึก!แม่นมเห็นสีหน้าไม่ดีขององค์รัชทายาท จึงรีบคุกเข่า: “องค์รัชทายาทโปรดอย่าทรงกริ้ว นางถูกพาตัวไปจริงๆ แต่…”แต่นี่ก็ไม่ใช่ความผิดของนางนี่นาทุกคนในวังต่างรู้กฎของซินเจ่อคู่คนรับใช้ที่ถูกส่งมาที่นี่โดยเจ้านาย คือคนที่ถูกเจ้านายทอดทิ้ง นั่นหมายความว่าตั้งแต่เสินจื่ออี้ถูกส่งมาที่ซินเจ่อคู่ นางก็ไ
