เวลาราวกับหยุดนิ่ง
หลินอันเคยได้ยินคนพูดว่าก่อนตายเวลาจะผ่านไปช้ามาก ทำให้คนผู้นั้นได้ค่อยๆ หวนรำลึกถึงชีวิตของตัวเอง ราวกับภาพวาดม้วนหนึ่ง
เดิมทีเขาไม่เชื่อ แต่ตอนนี้เชื่อแล้ว
คลื่นกระแทกทางจิตใจที่ราวกับของจริงบิดเบือนมิติ ฟันเข้าใส่ศีรษะของเขาอย่างช้าๆ และแน่วแน่ เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่หว่างคิ้ว หนังศีรษะกำลังค่อยๆ ปริออก
ซอมบี้ที่ได้กลิ่นเลือดพุ่งเข้ามาโบกแขนไปมาราวกับภาพสโลว์โมชั่น ดูน่าขันสิ้นดี ฝุ่นทรายที่ถูกพลังจิตพัดพากระจายตัวร่วงหล่นทีละเม็ด เสียงดังสนั่นถูกยืดจนผิดเพี้ยน ทุ้มต่ำจนแยกไม่ออก
ทุกอย่างช่างเชื่องช้า
เพียงแต่…กลางภาพวาดม้วนนั้นพลันปรากฏงูยาวสีดำราวกับสายฟ้าฟาด ความเร็วของมันสูงมาก ถึงขนาดที่หลินอันในตอนนี้ก็ยังไม่สามารถไหวตัวทันได้
มันมาถึงในพริบตา!
“ฟุ่บ-”
อสรพิษทมิฬกระโจนขึ้น ขวางกั้นระหว่างหลินอันกับคลื่นกระแทกทางจิตใจ คลื่นกระแทกที่เพียงพอที่จะฟันเกราะรถถังให้ขาดได้หายเข้าไปในร่างของอสรพิษทมิฬ แล้วก็สลายไปในพริบตา ราวกับก้อนหินจมลงในทะเล ไร้ซึ่งเสียงสะท้อน
อสรพิษทมิฬเรอออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วก็แกว่งหางใส่หลินอันราวกับจะอวดผลงาน
เวลากลับมาไหลเวียนอีกครั้ง ราวก
