หนีไปแล้ว แต่ไม่มีใครรู้ว่าที่จริงนางซ่อนตัวอยู่หลังตู้ในห้องนั้นมาตลอดหลังจากท่านเหยียนพาคนออกไปแล้ว นางจึงออกมาเสินจื่ออี้กำกำไลในมือแน่น ใบหน้าเล็กในความมืดดูผอมแห้งมาก ขณะนี้มีความเศร้าสลดที่บรรยายไม่ถูกนางยิ้มเยาะเล็กน้อยก็รู้อยู่แล้วว่าคงไม่มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นจะมีใครใจดีกับนางโดยไม่มีเหตุผลได้อย่างไร? เป็นไปไม่ได้เลยที่จริงตั้งแต่อยู่ที่ร้านอาหารเสินจื่ออี้ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล นางถูกจับตัวมา แต่คนพวกนั้นกลับไม่ได้ควบคุมตัวนางอย่างเข้มงวด แม้แต่การหลบหนีลงบันไดก็สำเร็จได้อย่างราบรื่นจนกระทั่งมาถึงลานหลังจึงถูกไล่ล่าแล้วก็บังเอิญมาเจอท่านเหยียนเข้าพอดี!ถึงจะไม่รู้ว่าฮูหยินเหยียนได้ของของมารดามาจากไหน แต่สิ่งที่แน่ๆ คือคืนนี้ท่านเหยียนสร้างละครขึ้นมาทั้งหมดนี้เพราะต้องการของบางอย่างที่อยู่กับนาง!อีกแล้ว เพื่อของบางอย่าง!นี่ทำให้เสินจื่ออี้นึกถึงตอนที่อยู่ที่ชูอู่ซาน หลังจาก ‘ไฟไหม้ครั้งใหญ่’ นั้น ก็มีคนค้นเสื้อผ้าและข้าวของของนางเช่นกัน!ของชิ้นนั้น มันคืออะไรกัน? ทำไมถึงมีคนมากมายต้องการมัน?จะเป็นไปได้ไหมว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับบิดาก็เกี่ยวข้องกับสิ่งนี้…*“ท่าน! ไม่พบอะไรเลย!”ที่ลานหลังคฤหาสน์เหยียน คนรับใช้เกือบทั้งหมดถูกระดมออกมา แต่ก็ไม่พบร่องรอยของเสินจื่ออี้ท่านเหยียนโกรธจนด่าคนรับใช้!“ไร้ประโยชน์ พวกไร้ประโยชน์!”เขารู้อยู่แล้วว่าลูกสาวของเซินฉางชิงต้องไม่ใช่คน
