บไปก่อน แท้จริงคือการไล่เธอไปต่างหากเสินจื่ออี้รู้ว่าคืนนี้ไม่มีที่ใดจะรับเธอ และเธอก็ไม่อยากออกไปก่อเรื่องอีก จึงกลับไปยังกระโจมการเดินทางมาล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิครั้งนี้ นอกจากเป็นพระบัญชาที่ปฏิเสธไม่ได้แล้วยังมีเหตุผลที่จะได้เคลื่อนไหวสะดวกในชูอู่ซาน หลายครั้งที่คนซึ่งในวังไม่สามารถพบได้ แต่ที่นี่สามารถเข้าใกล้ได้ตั้งใจว่าจะพักผ่อนก่อน แล้วค่อยออกไปตรวจตราดูตำแหน่งที่พักของเหล่าขุนนางในครั้งนี้แต่เสินจื่ออี้เพิ่งได้หายใจหายคอ ก็มีเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังมาจากด้านหลังกระโจมต่อมาไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ทั้งหลังคากระโจมมืดๆ ก็ถูกแสงนั้นส่องสว่าง!นั่นคือ… ไฟ!ไฟใหญ่ที่พุ่งขึ้นอย่างกะทันหัน กลืนกินขอบด้านหลังของกระโจมในชั่วพริบตา!เปลวไฟยังไม่ใหญ่นัก เสินจื่ออี้ควรจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว แต่ไม่รู้เพราะอะไรเมื่อมองเห็นไฟที่ลุกไหม้มาจากด้านหลังกระโจม เธอกลับชะงักค้างราวกับในชั่วขณะนั้น เธอย้อนกลับไปยังช่วงเวลาที่อยู่ในเรือนนางกำนัลไฟ!ไฟที่ลุกไหม้ไม่หยุด! แทบจะเต็มไปทั่วทุกค่ำคืนในช่วงแรกของเธอที่เรือนนางกำนัล!ไม่มีที่สิ้นสุด เผาไหม้ห้องของเธอ เผาไหม้ลำคอของเธอ! และเผาไหม้อดีตของเธอด้วย!ในช่วงแรกทุกค่ำคืน เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ร้องไห้ขอความช่วยเหลือ!แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ!มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะของนางกำนัลอื่นๆ นอกกองไฟหลังจากแกล้งเธอสำเร็จรวมทั้งสายตาเย็นชาของทุกคนในตำหนักบูรพา!เสินจื่ออี้โดยสั
