ัว” นี้ เธอปรารถนามานานแสนนานนานจน… เธอไม่กล้าเชื่อว่าจะมีคนพูดกับเธอจริงๆ!เสินจื่ออี้มองใบหน้าของชายหนุ่มในยามค่ำคืนที่คล้ายคลึงกับคนในความทรงจำอยู่บ้าง แต่ก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง สายตาของเธอเหม่อลอยไปชั่วขณะ“ไม่ต้องกลัว ฉันจะให้คนพาเธอไปที่กระโจมของฉันก่อน”“คนอื่นๆ ตามฉันมา!”“…”หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เสินจื่ออี้ก็ไม่รู้แล้วเมื่อเธอ ‘ตื่น’ อย่างแท้จริง ก็ผ่านไปครึ่งชั่วยามแล้วด้านนอกมีเสียงฝีเท้าวุ่นวายไปทั่ว พร้อมกับเสียงอาวุธดังเป็นระยะเห็นได้ชัดว่าเพลิงใหญ่เมื่อครู่สร้างผลกระทบมากเพียงใดด้วยเป็นการอยู่ในป่าเขา ทั้งฮ่องเต้ฉงหมิงและขุนนางผู้ทรงเกียรติก็อยู่ที่นี่ หากเกิดไฟป่าขึ้นจริง นั่นจะเป็นเรื่องใหญ่ระดับต้น!เธอนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่มุมกระโจมของเสี่ยวเย่ มือถือน้ำชาร้อนที่คนของเสี่ยวเย่นำมาให้ ไม่พูดอะไรเลย จ้องมองรอยแผลที่ถูกประกายไฟลวกบนแขนอย่างเหม่อลอย ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ในที่สุด ม่านกระโจมก็ถูกเปิดออก!เสินจื่ออี้เงยหน้า คิดว่าเป็นเสี่ยวเย่แต่กลับเผชิญหน้ากับใบหน้าเย็นชาของเสี่ยวเสวียนฉีเขาสวมฉลองพระองค์สีดำครบชุด เดินเข้ามาด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ด้านหลังยังมีมู่จิ่งชูในชุดเต็มยศเช่นกันดูเหมือนเหตุการณ์เมื่อครู่จะทำให้พวกเขาตกใจด้วยขณะนี้ทั้งสองมีสีหน้าไม่ดีนัก โดยเฉพาะเสี่ยวเสวียนฉี สายตาที่มองเสินจื่ออี้มีความเย็นชาอันคุ้นเคย พร้อมกับประกายซับซ้อนลึกล้ำมู่จิ่งชูพูดทั
