“เมื่อได้ยินคำตอบแล้ว เจ้าพอใจหรือยัง!”เมื่อเห็นนางยอมรับด้านที่น่าอัปยศที่สุดของตัวเองแล้ว ในที่สุดก็พอใจแล้ว! ใช่ไหม!ภาพหญิงสาวตรงหน้าที่ตาแดงก่ำร้องตะโกนใส่เขา ดูราวกับปลาที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้นแห้งและใกล้ตาย! ใช้พลังทั้งหมดที่มี แต่สุดท้ายก็ไม่อาจข้ามหุบเหวเบื้องหน้าไปได้ช่างน่าขบขันเสียนี่กระไร! ทั้งดูบิดเบี้ยวและโหดร้าย!ไร้ซึ่งความงดงามสิ้นดี!แต่ดวงตาแดงก่ำที่เปล่งประกายแวววาวนั้นเมื่อตกอยู่ในสายตาของเสี่ยวเสวียนฉี กลับดูเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงอัสดงที่ทอดยาวบนเทือกเขายามนี้ ประกายแห่งความบิดเบี้ยวนั้น ได้เปล่งแสงสว่างกลบลบความต่ำต้อยของนางไปได้นับหมื่นเท่า!หัวใจของเสี่ยวเสวียนฉีเหมือนถูกบางสิ่งสัมผัส มันสั่นไหวเบา ๆความทรงจำพาเขาย้อนกลับไปยังอดีต ใต้ต้นพลับพลึงในตระกูลเสิน ภาพของคนที่ถือขนมซงเหรินซู นั่งข้าง ๆ เอียงคอยิ้มมองเขาฝึกยุทธ์ แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อจากหน้าผากให้เขา… ดวงตาเขาลึกลง เมื่อสายตากลับมาโฟกัสอีกครั้งเขาเห็นเพียงชุดนางกำนัลต่ำต้อยบนร่างนาง และฉลองพระองค์สีดำอันสูงส่งของเขา ที่พลิ้วไหวตามสายลมภูเขา! ไม่ว่าจะพัวพันกันอย่างไร ก็ไม่มีวันได้ร่วมทางกันเสี่ยวเสวียนฉีหรี่ตายาวเรียว มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา ค่อย ๆ บีบบังคับเข้าหานาง!เสินจื่ออี้ถูกเขาบีบให้ถอยหลังไม่หยุด จนหลังชนกับต้นไม้ใหญ่ที่เชิงเขา!แต่นางยังคงกล้าที่จะมองตรงเข้าไปในดวงตาเย็นชาของเขา!แม
