ภายในห้องทำงาน หลินอันใช้ผ้าขาวผืนหนึ่งเช็ดวัตถุเหนียวๆ ในมืออย่างไม่มีอารมณ์
บนกระเบื้องเซรามิกสีขาวมีคราบสกปรกสีแดงขาวปนเปื้อนอยู่ พอจะมองออกว่าเป็นหัวกะโหลกที่ถูกบีบจนแหลกของซอมบี้แพทย์
“หัวหน้าหลิน!”
จางเถี่ยโกรธเล็กน้อย ในดวงตามีแววทนไม่ได้แวบผ่านไป
เมื่อไม่มีคำสั่งของซอมบี้แพทย์ แรงกระแทกของซอมบี้นอกประตูก็เบาลงมาก ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกซอมบี้พังประตูเข้ามา
“เขาไม่ได้บอกเหรอครับว่าลูกของเขาอยู่ที่ไหน?”
“ผมเห็นว่าเขาก็ยอมมอบถุงมือให้ แค่อยากจะให้เราช่วยหาลูก”
“ทำไมต้องฆ่าเขาด้วย!”
“จริงๆ แล้วเขาก็ไม่อยากจะกลายเป็นซอมบี้หรอก”
“ผมว่า…”
หลินอันโยนผ้าขาวในมือทิ้ง มองไปยังจางเถี่ย
สำหรับเรื่องที่จางเถี่ยจะโกรธที่เขาบีบหัวซอมบี้แพทย์จนแหลกโดยตรงนั้นไม่น่าแปลกใจ จางเถี่ยเป็นคนใจดีโดยเนื้อแท้ ดูได้จากทีมที่เขานำมาซึ่งมีแต่คนแก่ เด็ก และผู้พิการ
“นายคิดว่าฉันโหดร้ายเกินไป ไม่มีมนุษยธรรมงั้นรึ?”
“เห็นได้ชัดว่าเดิมทีเราก็จะไปตึกข้างๆ อยู่แล้ว ถือโอกาสหาลูกของเขาให้ เขาก็จะยอมมอบถุงมือให้เรา”
“แถมยังยอมบอกที่อยู่ของชิ้นส่วนอีกชิ้นหนึ่งด้วย”
“ดังนั้น ฉันไม่ควรจะฆ่าเขางั้นรึ?
