เขา…เสินจื่ออี้ที่กำลังจะถอยออกไป จู่ๆ ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เงยหน้าขึ้นมองไปข้างหน้า และได้ประสานสายตาเข้ากับดวงตาเย็นชาที่มองมาที่เธอด้วยแววตากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม!รอยยิ้มที่ยังหลงเหลืออยู่บนใบหน้าของเธอหายไปในทันที ความรู้สึกเตือนภัยดังขึ้นในใจ ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงโดยอัตโนมัติ ถาดในมือเธอร่วงหล่น พร้อมกับตัวเธอที่ล้มลงไปกับพื้น!เธออาจจะหลุดพ้นจากความหมกมุ่นในอดีต แต่กลับตกลงไปในห้วงเหวที่น่ากลัวยิ่งกว่า! และไม่มีทางหนีรอดอีกต่อไป!และสิ่งที่เธอรู้ชัดเจนคือ ตอนนี้เขาไม่พอใจอีกแล้วเธอทำอะไรผิดอีกแล้วหรือ?การที่จู่ๆ ก็ไปทำให้เขาไม่พอใจ ดูเหมือนจะกลายเป็นเรื่องปกติของเสินจื่ออี้ไปแล้วมันเป็นเช่นนี้เสมอ ไม่สำคัญว่าเธอจะว่านอนสอนง่ายหรือไม่ แค่การที่เธอมีตัวตนอยู่ แค่เธอยังหายใจอยู่ต่อหน้าเขา ไม่ว่าเธอจะไถ่บาปอย่างไร เขาก็จะไม่พอใจ! จะโกรธ!น้อยใจไหม?แน่นอนว่าเธอต้องน้อยใจ แต่ทาสคนหนึ่งไม่มีทางที่จะพูดถึงความน้อยใจของตัวเองได้บางทีหากเธอไม่มีตัวตนอยู่จริงๆ เขาถึงจะไม่มองเธอด้วยสายตาแบบนั้น? และถึงจะยอมเลิกเกลียดเธอจริงๆ?เสินจื่ออี้โค้งหลังงอ ราวกับว่าก้อนหินที่มองไม่เห็นบนหลังเธอหนักขึ้น แม้แต่การหายใจก็เริ่มรู้สึกลำบากเป็นความรู้สึกลำบากทางร่างกายอย่างแท้จริงมันแย่กว่าตอนที่ถูกหมู่จิ่งชูปฏิเสธและกดดันเสียอีก ร้อยเท่าหมู่จิ่งชูไม่มองเสินจื่ออี้ แม้ว่าเธอจะล้มลงข้างเท้าเขา เขาก็แ
