ย็นชา เฉยเมยเธอเกือบทำร้ายเหอซุ่ย ไม่สมควรได้รับความสงบและการดูแลตัวเองเช่นนี้! ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สมควร!“เตรียมม้า ข้าจะไปสนามม้า!”เยว่เมอหวั่นใจ องค์รัชทายาทจะไปสนามม้าเฉพาะเวลาอารมณ์ไม่ดีหรือกลัดกลุ้มตอนนี้คงอารมณ์ไม่ดีอีกแล้วแต่ว่า…“องค์รัชทายาท วันนี้อากาศไม่ดี ดูเหมือนฝนจะตก อย่าไปสนามม้าเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”“ให้เจ้าเตรียมม้า ฟังไม่เข้าใจหรือ?”“พ่ะย่ะค่ะ…”ทางนี้ เสินจื่ออี้ทำงานในครัวเล็กเสร็จแล้ว เตรียมไปเยี่ยมคุณป้าไฉ่หลังจากคุณป้าไฉ่ได้รับพิษในคืนนั้น ก็ยังคงหมดสติไม่ฟื้น เนื่องจากคุณป้าไฉ่เป็นคนที่ฮองเฮาส่งมา และเป็นนางกำนัลอาวุโสในวัง ฮองเฮาจึงมีความเห็นว่า คุณป้าไฉ่ได้รับพิษก็ถือว่าช่วยรับภัยแทนรัชทายาท จึงส่งหมอหญิงมาดูแลเรื่องการวางยาพิษยังสืบสวนไม่กระจ่าง ทุกคนในตำหนักบูรพาถูกสั่งห้ามเข้าใกล้คุณป้าไฉ่ดังนั้นเสินจื่ออี้จึงได้แต่มองจากด้านนอกของหอฝูอวี่ที่คุณป้าไฉ่พักอยู่เธอเพิ่งมาถึง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญเสียงฝีเท้าของเสินจื่ออี้ทำให้คนผู้นี้ตกใจ ร่างในพุ่มไม้สะดุ้งขึ้น: “ใคร!”“พี่หงเอ๋อ เป็นข้าเองจ้ะ วางใจได้ มีเพียงข้าคนเดียว” เสินจื่ออี้มองหงเอ๋อที่ร้องไห้จนตาแดง และเปล่งเสียงอย่างนุ่มนวลสีหน้าของหงเอ๋อผ่อนคลายลง ขมวดคิ้วกล่าว: “ข้าจะวางใจอะไร? เจ้าเป็นคนเดียวหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับข้า?”“แล้วทำไมพี่หงเอ๋อถึงตื่นเต้นนัก?”“ข้า… ข้าไม่ได้ตื่นเต้นสักหน่อย” หงเอ๋อหลบสายตา
