งได้เสี่ยวเสวียนฉีตาดุดัน อุ้มนางขึ้นมาทันที!“เตรียมรถม้า!”เยว่เมอตกใจครู่หนึ่ง แล้วรีบรับคำ!เสี่ยวเสวียนฉีอุ้มเสินจื่ออี้เดินจากไปอย่างรีบร้อน ทิ้งให้คนทั้งหลายในเรือนนางกำนัลยืนตะลึงอยู่กับที่เสินจื่ออี้เป็นอะไรไป องค์รัชทายาทถึงได้ร้อนรนเช่นนั้น? เป็นไปได้อย่างไร?“นางกำนัลเหอซุ่ย องค์รัชทายาท…”เหอซุ่ยหันกลับมา ตบหน้านางกำนัลคนนั้นไปหนึ่งที “ทำงานไม่ดูกาลเทศะ! นางจะตายได้อย่างไรกัน!”นางกำนัลที่ถูกตีคุกเข่าลงกับพื้น!“หม่อม…หม่อมฉันก็ไม่รู้เช่นกันเพคะ เมื่อครู่ยังดีอยู่!”เสินจื่ออี้ เจ้าเก่งจริงๆ รู้ว่าองค์รัชทายาทรักความหลัง จึงแกล้งตาย! งั้นก็ดูสิว่าองค์รัชทายาทห่วงใยใครมากกว่ากัน!*เสี่ยวเสวียนฉีพาเสินจื่ออี้มาถึงจวนตระกูลหลินหมอหลวงหลินผู้เฒ่าที่ขาบาดเจ็บกำลังจะพักผ่อน ตกใจกับความโกลาหลที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เสี่ยวเสวียนฉีก็วางคนลงบนเตียงแล้ว“ช่วยนาง! เดี๋ยวนี้!”หมอหลวงหลินผู้เฒ่าได้สติ มองคนคุ้นเคยบนเตียง ใจกระตุกหนึ่งที“คุณหนูผู้นี้เป็นอะไรไปอีกเล่า?”เมื่อเจอสายตาเร่งรีบและเยือกเย็นน่ากลัวของเสี่ยวเสวียนฉี หมอหลวงหลินผู้เฒ่ารีบยันไม้เท้ากะเผลกมาที่ข้างเตียงเพื่อจับชีพจรนางเมื่อเห็นใบหน้าของหมอหลวงหลินผู้เฒ่าค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น หัวใจของเสี่ยวเสวียนฉีก็เต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด ความกังวลนี้ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด แต่ก็ไม่อาจควบคุมได้!“ขอรบกวนองค์รัชทายาทออกไปก
