เซินมู่จิ่งชูเกลียดนาง นางรู้เรื่องนี้มาตลอด แต่งานแต่งงานระหว่างพวกเขาสองคนนั้นไม่ได้เกิดจากการบังคับของนาง นางไม่เคยทำอะไรที่เสียหายต่อเขา เหตุใดเขาจึงต้องทำเช่นนี้ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน สิ่งที่นางเคยปรารถนามากที่สุดก็เพียงแค่การที่เขาจะมองนางอย่างเปิดเผยและรอยยิ้มเท่านั้น!แม้กระทั่งวันนี้ที่ได้เห็นฝ่าบาทพระราชทานคู่หมั้นให้เขา นางก็อวยพรเขาด้วยความจริงใจ!แต่เมื่อมองสายตาของมู่จิ่งชูอีกครั้ง มันกลับกลายเป็นความรู้สึกห่างเหินดูเหมือนว่านางไม่เคยเข้าใจใครคนหนึ่งอย่างถ่องแท้ ไม่ใช่แค่เขา แต่ยังมี… เสินจื่ออี้หันไปมองเสี่ยวเสวียนฉีที่อยู่ข้างๆ พลางกำมือแน่นมู่จิ่งชูไม่ได้สนใจสายตาที่เสินจื่ออี้ส่งมา หลังจากไอเบาๆ เขาก็มองไปทางไกลขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร ทำไมจู่ๆ ถึงได้ควบคุมตัวเองไม่ได้แต่คิดดูแล้ว นางสมควรที่จะต้องได้รับบทเรียนถึงจะเข็ดหลาบ!เสี่ยวเสวียนฉียังคงมีสีหน้าปกติ ไม่มีปฏิกิริยาอะไรมากนักต่อการก้าวร้าวของมู่จิ่งชู และไม่มีท่าทีว่าจะช่วยเสินจื่ออี้แต่อย่างใดเขาก็จะไม่ยอมพูดปกป้องนางกำนัลต่อหน้าคนอื่นอยู่แล้วมีเพียงเสี่ยวจื่อหรูที่ขมวดคิ้วมองมู่จิ่งชู ราวกับไม่รู้จักเขาอีกต่อไปในความทรงจำ เขาเป็นคนนิสัยอ่อนโยน ไม่เคยก้าวร้าวใครโดยไม่มีเหตุผล ทำไมวันนี้ถึงต้องมายุ่งกับนางกำนัลเล็กๆ คนหนึ่งด้วยจนกระทั่งฮ่องเต้ฉงหมิงเอ่ยขึ้นในเวลานั้น!“หวางหนานฉวี เชิญติดตา
