“ดูสิ นี่มันอะไรกัน!” คำพูดของผู้คุมในคุกใต้ดินขัดจังหวะเสียงเคลื่อนไหวที่ทางเข้า “ดูดีทีเดียวนะ!”เสินจื่ออี้เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นสิ่งที่ผู้คุมถืออยู่ในมือ สีหน้าที่เคยสงบของเธอก็เปลี่ยนไปในทันที“นี่เป็นของของฉัน ได้โปรด… พี่ทั้งสองช่วยคืนให้ฉันเถอะ”ผู้คุมเดินเข้ามา: “เธอบอกว่าปิ่นนี้เป็นของเธอแล้วมันก็เป็นของเธอเลยหรือ? บนนั้นไม่ได้มีชื่อเธอนี่!”จริงๆ แล้วไม่มีชื่อของเสินจื่ออี้ แต่มีชื่อของอีกคนหนึ่ง“เดี๋ยว ดูนี่สิ บนนี้ดูเหมือนจะมีชื่อจริงๆ? หมู่… หมู่อะไรนะ? ตัวอักษรนี้อ่านยังไง?”สีหน้าของเสินจื่ออี้ซับซ้อนมากปิ่นนี้เป็นของหมั้นที่เธอได้รับตอนหมั้นกับมู่จิ่งชู ตั้งแต่ตอนที่เธอถูกบังคับให้เข้าวัง เธอก็ตั้งใจจะทิ้งมันแล้วแต่พอคิดว่าของสิ่งนี้อาจจะมีค่าอยู่บ้าง และอาจจะได้ใช้ประโยชน์ในวัง เธอจึงซ่อนมันไว้ใต้พื้นรองเท้า เพราะซ่อนไว้ลึก จึงไม่ถูกอิงชุนและคนอื่นๆ ค้นพบและยึดไปจนกระทั่งเสินจื่ออี้เองก็ลืมไปว่ายังมีของสิ่งนี้ติดตัวอยู่คงเป็นเพราะเมื่อครู่นี้ตอนที่ถูกผลักเข้าคุกใต้ดิน มันหล่นออกมาจากส้นรองเท้า“ขอร้องละ ช่วยคืนของให้ฉันเถอะ” เสินจื่ออี้พูดซ้ำอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเธอให้ความสำคัญกับมันมาก“หือ? ของชิ้นนี้สำคัญกับเธอมากเหรอ?” ผู้คุมคนนั้นแกว่งปิ่นถาม!สำหรับสถานะของเธอในฐานะเสินจื่ออี้อาจไม่สำคัญแล้ว แต่สำหรับทาสต่ำต้อยคนปัจจุบัน สิ่งที่สามารถแลกเป็นเงินได้ มีค่ามากกว่าชีวิต
