เวลา สีหน้าตึงเครียด กลัวว่านางจะเป็นอันตราย! ส่วนทางด้านของเสินจื่ออี้ เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองสักครั้ง!คนชุดดำมั่นใจในชัยชนะ ไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มลึกลับที่ซ่อนอยู่ที่มุมปากของเสี่ยวเสวียนฉีเสินจื่ออี้สังเกตเห็นจุดนี้ ดวงตาวาววับ ส่งสัญญาณให้เหอซุ่ยที่กำลังตื่นตระหนกให้ทำตัวนิ่งๆ อย่าสร้างปัญหาเหอซุ่ยไม่มีเวลามาสนใจสายตาของเสินจื่ออี้ นางไม่เคยเผชิญกับสถานการณ์เป็นตายแบบนี้มาก่อน กลัวจนแทบขาดใจ แม้แต่ก้าวเดินก็ยังสะดุด!ในยามที่คนชุดดำกำลังจะปล่อยทั้งสองคนและกระโดดออกหน้าต่าง เหอซุ่ยร่างกายสั่นเทา ตกใจจนเริ่มดิ้นรน โดยไม่ตั้งใจชนให้ช่องหน้าต่างเปิดออก!ลมเย็นที่มาพร้อมกับกลิ่นอายของอาวุธพัดเข้ามา!คนชุดดำหันหน้าไป และพบว่าองครักษ์ตำหนักบูรพารออยู่นอกหน้าต่างทั้งสองคนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างมาก!“บัดซบ! รัชทายาท เจ้าวางแผนลับหลัง!”ทั้งสองคนโกรธจนหน้ามืด ตัดสินใจลงมือสิ้นคิด ฟันดาบไปที่ตัวประกันทั้งสอง!“ถึงตายก็จะฉุดพวกนางไปเป็นเพื่อน!”เสียงฉีดดังขึ้น เสินจื่ออี้รู้แค่ว่าตนเองถูกฟันที่หลัง!ตามมาด้วยเสียงตะโกนโกรธเกรี้ยวของเสี่ยวเสวียนฉี!ท่ามกลางความวุ่นวาย ความเจ็บปวดครั้งที่สองที่ต้นคอของเสินจื่ออี้ที่คาดไว้ไม่ได้มาถึง แต่นางกลับตกอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคนร่างของนางสะดุ้ง รู้สึกว่ามันเป็นไปไม่ได้!เมื่อเงยหน้าขึ้น นางพบว่าคนที่ช่วยนางไว้ไม่ใช่เสี่ยวเสวียนฉี แต่เป็นเยว่เมอหัวหน้าองครักษ์ส่วน
