รอดคืนนี้หรอก”อย่างนั้นหรือ? ผู้หญิงคนนี้มีชีวิตที่เหนียวนัก!ในเมื่ออิงชุนทำไม่สำเร็จ คราวนี้เธอจะลงมือเอง!เหอซุ่ยอาศัยความมืดของค่ำคืนออกจากตำหนักเสียงอวิ๋น ตั้งใจจะไปเรือนนางกำนัลเพิ่งเดินมาถึงระเบียงวัง ร่างหนึ่งที่ไม่ควรปรากฏในเวลานี้ก็ขวางหน้าเธอไว้“ดึกป่านนี้ เจ้าจะไปไหน?”เหอซุ่ยเก็บความดุร้ายในดวงตา เมื่อเงยหน้าก็เหมือนกวางน้อยที่ตกใจ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจจนมีน้ำเอ่อ“อง…องค์รัชทายาท! พระองค์ไม่ได้ออกจากวังหรือเพคะ?”เสี่ยวเสวียนฉีมีแววไม่พอใจผ่านดวงตา หรี่ตาลงเหอซุ่ยรู้ตัวว่าคำพูดของตนเหมือนกำลังถามเอาคำตอบ รีบเปลี่ยนน้ำเสียง“หมายความว่า รัชทายาทไม่ได้ออกจากวัง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเพคะ?”สีหน้าเสี่ยวเสวียนฉีจึงผ่อนคลายลง “ไม่มีอะไร เตรียมจะไป มีเรื่องต้องจัดการล่าช้าไปหน่อย”เขามองมาและพูด“ดึกขนาดนี้ เจ้าไม่พักผ่อนร่างกาย จะไปไหน? ดูทิศทางที่เจ้าไป เหมือนจะไปเรือนนางกำนัล เจ้าไปที่นั่นทำไม?”คำถามที่มาติดๆ กันทำให้สีหน้าเหอซุ่ยเปลี่ยนไปหลายครั้ง ในใจสัญญาณเตือนภัยดังลั่นรัชทายาทสงสัยอะไรหรือ?ใจเธอวุ่นวายดั่งโจ๊กที่เดือดพล่าน แต่ภายนอกพยายามทำตัวสงบ“บ่าว… บ่าวนอนไม่หลับ คิดจะออกไปเดินเล่นเฉยๆ พ่ะย่ะค่ะ”ดวงตาของเสี่ยวเสวียนฉียามค่ำคืนดำเหมือนหินโอบซิเดียน ทำให้คนไม่อาจหยั่งรู้ความคิดแม้แต่น้อย “อากาศยังไม่อุ่น ตอนกลางคืนออกมาให้น้อย เรือนนางกำนัลไม่มีอะไรบังลม อากาศเย็นมาก ขาเ
