เพราะนางกำนัลที่ผลักเสินจื่ออี้ได้รีบเดินออกไปทางประตูด้านข้างในทันทีที่เสี่ยวเสวียนฉีเข้ามาส่วนคนที่เข้ามาทางประตูหลักนั้น ไม่มีใครเห็นภาพเหตุการณ์ก่อนที่เธอจะล้มลงพวกเขาจึงคิดว่าเสินจื่ออี้แกล้งล้มลงเองคนที่มาพร้อมกับเสี่ยวเสวียนฉี ยังมีองค์ชายห้าด้วยองค์ชายห้าจำเสินจื่ออี้ได้ทันที“พระเชษฐา ทำไมถึงเป็นนางอีกแล้วล่ะ? คราวที่แล้วก็ใช้กลอุบายแบบนี้ เข้าไปโผเข้าอ้อมอกพระอา วันนี้ก็มาทำแบบเดียวกันกับพระเชษฐาอีก! ข้าเบื่อจะดูแล้ว ไม่มีกลอุบายใหม่ ๆ บ้างเลยหรือไร!”สายตาอันเฉียบคมของเสี่ยวเสวียนฉีในวันนี้ กลับทำเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนด้วยการชำเลืองมองเสินจื่ออี้หนึ่งครั้งต่อหน้าผู้คนแม้จะยังคงเย็นชาที่สุด แต่กลับทำให้เสินจื่ออี้รู้สึกประหลาดใจมากโดยปกติแล้ว เวลาอยู่ต่อหน้าผู้คน เขาจะไม่แม้แต่จะมองเธอสักครั้งหลังจากนั้น เสี่ยวเสวียนฉีก็หันสายตากลับไป เดินผ่านร่างของเธอไป มองไปข้างหน้า แม้แต่ชายเสื้อคลุมของเขาก็ไม่ได้หยุดอยู่ตรงหน้าเสินจื่ออี้แม้แต่เสี้ยววินาทีองค์ชายห้าหัวเราะเยาะ พร้อมเดินจากไปอย่างสง่างาม!คนอื่น ๆ ต่างมองและหัวเราะเยาะความไม่รู้จักประมาณตนของเธอ มีเพียงเสินจื่ออี้ที่ยังคงอยู่ในความประหลาดใจเมื่อครู่นี้ไม่เพียงแค่เพราะการชำเลืองมองของเขาเมื่อครู่เท่านั้น แต่ยังเพราะว่า วันนี้เขาไม่ได้โกรธด้วย?เธอคิดว่า การที่ตัวเองวิ่งชนเขากับผู้มีพระคุณเช่นนั้น เขาคงไม่พอใจอีกแล้ว
