นตัวเดินจากไป เธอหรี่ตาเล็กน้อย และเมื่อหันกลับมาอีกครั้ง ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม“องค์รัชทายาท บ่าวได้เตรียมน้ำชาและของว่างไว้ให้องค์รัชทายาทและองค์ชายห้าแล้ว เป็นของที่ทั้งสองโปรดทั้งนั้น”เสี่ยวเสวียนฉีตอบรับเบา ๆ แล้วเดินเข้าวังพร้อมกับองค์ชายห้าเพิ่งเข้ามา มีร่างหนึ่งก้มตัวเข้ามาข้างหน้า นำจานขนมมาเสิร์ฟเสี่ยวเสวียนฉีจริง ๆ แล้วไม่มีความอยากอาหาร แต่เมื่อเห็นขนมนั้นในชั่วพริบตาเขาก็หยุดฝีเท้ารวมถึงเหอซุ่ยที่เดินตามมา ก็หยุดลงด้วยเมื่อเห็นขนมนั้น สีหน้าของเหอซุ่ยก็เปลี่ยนไป แม้จะดูเหมือนกังวลเล็กน้อย แต่เธอก็ปรับสีหน้าให้ผ่อนคลายอย่างรวดเร็ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาก้มต่ำยืนเงียบอยู่ด้านหลังเสี่ยวเสวียนฉี“ทูลองค์รัชทายาท นี่คือขนมซงเหรินซู เพิ่งทำเสร็จใหม่ ๆ” อิงชุนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นจากถาดอย่างระมัดระวัง เธอเพิ่งจะลุกจากเตียงได้ ร่างกายยังไม่หายดี ใบหน้าเล็ก ๆ ยังซีดขาวเพราะความเจ็บป่วย แต่ก็ยิ่งทำให้ดูน่าสงสารเมื่อครู่นี้มีช่วงเวลาหนึ่งที่เสี่ยวเสวียนฉีคิดว่านางกำนัลที่ถือถาดขนมซงเหรินซูนี้คือเธอจานขนมนี้ ดูเหมือนจะปลุกความทรงจำที่เขาฝังลึกและไม่อยากหวนนึกถึงอีกหลังจากผ่านไปสักพัก เสี่ยวเสวียนฉีจึงได้สติ ดวงตาที่ซับซ้อนถูกปกคลุมด้วยความเย็นชาและมืดมนอีกครั้ง สีหน้าก็เห็นได้ชัดว่าหม่นลงเหมือนกับที่เขาเพิกเฉยต่อเสินจื่ออี้ด้านนอกเมื่อครู่ เขาเพิกเฉยต่อถาดขนมนี้อย่างสิ้นเชิง“ขอ
