“แต่หลังจากเรื่องคืนนี้ คนที่กำลังหมายปององค์รัชทายาทช่วงนี้ คงต้องคิดให้ดีแล้วล่ะ”“ใช่เลย แม้แต่อิงชุนยังเข้าไม่ถึงสายตารัชทายาท พวกเราก็ยิ่งไม่มีโอกาสแล้ว…”เสียงฝีเท้าคนภายนอกห่างออกไป เสินจื่ออี้หลุบตาลงเล็กน้อยไม่ใช่ว่าอิงชุนเข้าไม่ถึงสายตาเสี่ยวเสวียนฉี แต่เพราะนางโง่เกินไปเสี่ยวเสวียนฉีชอบสีเขียวมรกตจริง แต่นั่นเป็นเรื่องในอดีตแล้วตอนนี้เขาคงเกลียดสีนี้ที่สุดเสินจื่ออี้มุมปากเหยียดขึ้นเป็นรอยเยาะหยัน จากนั้นรีบจัดการบาดแผลบนร่างกายของตัวเอง แล้วอาศัยความมืดของราตรี เดินทางไปยังห้องของอิงชุนที่เรือนนางกำนัลเพราะอิงชุนเป็นคนของเหอซุ่ย ที่พักจึงดีกว่าเสินจื่ออี้มาก นางยังมีเตียงเล็กๆเป็นของตัวเองหลังจากถูกคนหามกลับมา นางก็นอนนิ่งอยู่บนเตียง ดูเหมือนว่าถูกลงโทษหนักทีเดียว เสินจื่ออี้เพิ่งเข้ามาก็ได้กลิ่นคาวเลือดอันรุนแรงอิงชุนกำลังเจ็บปวดจนครึ่งหลับครึ่งตื่น ทันใดนั้นก็เห็นเงาร่างหนึ่งปรากฏที่หัวเตียง นางตกใจ!นางรีบซ่อนสิ่งที่อยู่ในมือไว้ใต้ผ้าห่มโดยไม่รู้ตัว!ภายใต้แสงจันทร์ เมื่อเห็นใบหน้าผอมเล็กของเสินจื่ออี้ชัดเจน ใบหน้าบวมแดงของอิงชุนก็ยิ่งดูแย่“เจ้ามาทำอะไร? มาดูข้าเป็นตัวตลกหรือ! เสินจื่ออี้ ข้าประเมินเจ้าต่ำไปจริงๆ นึกว่าเจ้ายอมจำนนหลังจากอยู่ตำหนักบูรพามาสามเดือน ที่แท้เจ้าแกล้งโง่เพื่อจับปลาใหญ่!”“รอดูเถอะ พอข้าดีขึ้น ต้องไปเปิดโปงเจ้าแน่ เรื่องของเซี่ยอิงด้วย! ข้าไม่เชื
