ต่ำกว่าเดิม เร่งฝีเท้าถอยออกไปพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆพอออกมา เสินจื่ออี้ก็ถูกชนเข้าให้ ก็คืออิงชุนนั่นเองที่คออิงชุน ห้อยหยกของแม่เธอ แม้จะเห็นเพียงเชือกครึ่งหนึ่ง แต่เสินจื่ออี้จำไม่ผิดแน่แต่นอกจากนั้น เสินจื่ออี้ยังสังเกตเห็นการแต่งหน้าและการแต่งตัว ‘พิเศษ’ ของอิงชุนในคืนนี้แววตาของเสินจื่ออี้ลึกลง ขณะที่ถอยออกมา เธอเอียงตัวพูดกับหัวหน้าโรงครัวเล็กที่เดินตามมา “พี่หงเอ๋อ ดูเหมือนบ่าววางอาหารผิดตำแหน่ง…”การจัดวางอาหารในวังมีความประณีต ว่าอะไรควรวางตรงตำแหน่งหลัก อะไรควรวางด้านข้าง ต้องไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่เล็กน้อยหงเอ๋อขมวดคิ้ว คำพูดเต็มไปด้วยการตำหนิ “แค่เรื่องเล็กๆ แค่นี้ยังทำไม่ได้ รีบไปดูเดี๋ยวนี้”เสินจื่ออี้รีบวางตัวอย่างนอบน้อมและเดินจากไปการที่เสินจื่ออี้กลับเข้าไปอย่างกะทันหัน ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากคนอื่นในต้องพระทวารตอนแรกที่เสินจื่ออี้อยู่ในตำหนักบูรพา คนในวังยังเฝ้าสังเกตเธอ แต่ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา การไม่ต่อต้านและการรู้จักกาลเทศะของเสินจื่ออี้ ทำให้ทุกคนละเลยเธอไปแล้ว ยิ่งไม่ต้องสนใจความเคลื่อนไหวของเธอ“สองพี่สาวกำลังจะปรนนิบัติเจ้านายทานอาหารใช่ไหม โรงครัวเล็กให้ข้ามาเตือนพี่สักนิด หม้อน้ำซุปสองใบ ใบที่มีสีเข้มใส่ฝู่จื่อเข้าไปด้วย องค์รัชทายาทไม่ชอบกลิ่นฝู่จื่อ โปรดอย่าเอาผิด”นางกำนัลสองคนมองไปที่เสินจื่ออี้ตรงหน้า สบตากัน เบาๆ พยักหน้า“ดีแล้ว พวกเรารู้แล้ว”เสินจื่อ
