ล่า ข้าไม่ทำอะไรแย่ ๆ หรอก”
เจียงผิงอันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดมาอย่างพอสังเขป
เมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงผิงอันประสบมาตลอดหลายปี เหมียวเสียก็จังงัง
ปรากฏว่าชายผู้นี้บรรลุวิชาหลอมอาวุธระดับสูง กระทั่งมีร้านหลอมอาวุธของตัวเอง!
“แค้นนัก แอบหาเงินลับหลังข้า ข้าอยากได้ดาบเซียนนี่!” เหมียวเสียชี้ดาบยาวใบแคบเล่มหนึ่งพลางโวยวาย
“ข้าให้ศิษย์พี่หญิงเลย” เจียงผิงอันตอบ
“ศิษย์พี่หญิงไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน ได้แต่ต้องตอบแทนด้วยร่างกายแล้ว” เหมียวเสียดึงคอเสื้อนางลง
ต้นขาเจียงผิงอันสะท้าน “ศิษย์พี่หญิงอย่าก่อเรื่องเลย ยามนี้ข้าบาดเจ็บอยู่ ทนการฟัดเหวี่ยงไม่ไหวหรอกนะ”
ทั้งสองเสวนาพลางไปจากแดนมรณะ
สองสามวันหลังทั้งสองลับหลัง หนึ่งศิลาพลันขยับบนสมรภูมิ
แสงสว่างวูบไหว แล้วศิลานั้นก็กลายเป็นโอวหยางจั๋วรื่อ
“สารเลวสมควรตาย พวกเจ้าคอยก่อนเถอะ! ข้าจะฉีกพวกเจ้าเป็นชิ้น ๆ!”
เขาบรรลุวิชาอำพรางกายระดับสูงยิ่ง สองคนนั้นไม่มีทางหาเขาเจอ
ทว่ายามนั้น สองเสียงพลันดังขึ้น
“ศิษย์น้องข้าชั่วร้ายจริง ๆ ถึงกับเดาถูกด้วยว่าเจ้านี่ยังไม่ตาย!”
“ศิษย์พี่หญิง ใช้คำผิดแล้วล่ะ คำว่าชั่วร้ายนำมาใช้กับคนดี ๆ ได้ที่ไหน”
