ธี” ลวงสะกดรอย “ได้อย่างแนบเนียน คนของข้าน้อยที่ตามไปก็ถูกนางสลัดหลุดเสียแล้วขอรับ”แม้ฝีมือจะมิสูงส่ง แต่กระบวนท่าหลบหนีเช่นนี้กลับชวนให้ชมเชยยิ่ง ท่านหัวหน้าตงฉ่างขมวดคิ้วนิ่งคิด พลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบว่า“คนในยุทธภพหรือ? หรือว่าฟู่ฉือมีความเกี่ยวข้องกับผู้คนในยุทธภพ? ไป! สืบให้แน่ชัดว่านางเป็นใคร บางทีนางอาจรู้เรื่องราวบางอย่างอยู่ก็เป็นได้”หัวหน้าสายสืบจำต้องก้มหน้ายอมรับคำ แม้ในใจจะรู้ว่าสืบได้ยากยิ่งนัก “ข้าน้อยจะพยายามเต็มที่เพื่อตามหาตัวนางให้พบ”***ฝ่ายหลินถิงกลับไม่รู้สิ่งใดเลย นางถูกหลี่ซื่อกักไว้ในเรือนให้เรียนปักผ้า นิ้วทั้งสิบล้วนมีรอยเข็มจิ้มจนบอบช้ำไปหมดคนเราย่อมมีสิ่งถนัด นางหาใช่ผู้มีพรสวรรค์ในการเย็บปักไม่ ขณะที่เถาจูซึ่งนั่งปักอยู่ด้วยกันนั้น กลับทำได้อย่างเป็นล่ำเป็นสัน งามตานักแต่ของหลินถิงนั้น……ดอกไม้ก็ไม่ใช่ ดอกหญ้าก็ไม่เชิง เอ่ยถามเจ้าตัว นางยังตอบไม่ได้ว่าปักอะไรอยู่ หลินถิงจึงได้แต่นั่งเซื่องซึม ปักดอกไม้ที่ดูคล้ายแมงมุมไปพลาง ครุ่นคิดหาทางออกจากเรือนทว่าหลี่ซื่อเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง กระทั่งไปเข้าห้องน้ำก็ยังมีแม่นมติดตาม นางจึงยังไม่มีโอกาสหลบหนีสุดท้ายก็ขว้างผ้าและเข็มเย็บทิ้ง แล้วเอนกายลงนอนตะแคงบนตั่งคนงาม พลางโอดครวญแกล้งอ่อนแอ “ไม่ปักแล้ว! นิ้วข้าถูกเข็มแทงจนเลือดไหลหมดแล้ว ดูสิท่านแม่ ข้าจวนเจียนจะตายแล้ว!”หลี่ซื่อปรายตามอง “เจ้าก็เป็นถึงกุลสตรี หากแม้แต่
