ี
“หลังของฉัน”
“มีรอยสักแบบเดียวกันไหม”
ที่หลินอันถอดเสื้อออกทันที ก็เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าบางทีตัวเองก็อาจจะมีรอยสักเฉพาะตัวของผู้แปรผันเช่นกัน เพียงแต่ เขาไม่เห็นที่ด้านหน้า
หากมีรอยสักอยู่จริง ในอนาคตเขาก็ต้องระวังไม่ให้เปิดเผยตัวตนของผู้แปรผัน เพราะการมีอยู่ของผู้แปรผัน สำหรับทุกคนแล้วล้วนเป็นสิ่งล่อใจ
“อะ..?”
เวินหย่าได้ยินคำพูดของหลินอันแล้ว ถึงได้เข้าใจ โชคดีที่หลินอันหันหลังกลับไปแล้ว มองไม่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนของเธอ
“ไม่..ไม่มีค่ะ”
เวินหย่าพิจารณาอย่างละเอียด แผ่นหลังที่เรียบเนียนราวกับสามเหลี่ยมกลับหัวของหลินอันไม่มีอะไรเลย
หลินอันได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
ทำไมถึงไม่มี?
หลังจากที่เขาเกิดใหม่ ก่อนที่จะปลุกพลัง ค่าสถานะจิตใจก็สูงถึง 12 จุดแล้ว เรียกได้ว่าถึงมาตรฐานของผู้แปรผันอย่างแน่นอน
หรือว่าเขาไม่ใช่ผู้แปรผัน? หรือว่ารอยสักอยู่ข้างล่าง?
คำถามมากมาย หลินอันรู้สึกสับสน ขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินอันก็ล้มเลิกความคิดที่จะถอดกางเกง เขาเพียงแค่นึกขึ้นมาได้ จึงอยากจะดูว่าตัวเองเป็นผู้แปรผันหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ ก็ไม่มีอะไรเสียหาย เพราะผู้แปรผันไม่ได้ช่วยเพิ่ม
