วก็ทอดทิ้ง ซ้อสามใช้สำนวนได้ดี” อวี้กงพยักหน้าแรงๆโม่จาทาแก้ตัว: “แต่ฉันมีเจนาบริสุทธิ์”คนที่พูดน้อยถึงไม่พูดอย่าง KO ซึ่งตามปกติมักจะเงียบและรีบกิน เพื่อจะนั่งมองคนอื่นกิน ครั้งนี้เขาก็เป็นคนแรกที่กินเสร็จเช่นเดิม แต่เมื่อเขาวางตะเกียบลงเขาก็เปิดโอษฐ์ทองคำ: “เซิร์ฟเวอร์ที่นายใช้คือ ใต้แสงจันทร์แห่งฉางอันใช่ไหม?”โม่จาทาแปลกใจ: “นายรู้ได้ยังไง”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 353KO แสดงมีสีหน้าเย็นยะเยือก และพูดด้วยเสียงเย็นยะเยียบ: “เพราะฉันคือเยาเหรินท่ามกลางเหรินเยาคนนั้น”เลิกกินดีกว่า อวี้กงและเว่ยเว่ยขอตัวออกจากร้าน พอพ้นประตูอวี้กงก็ถอยใจยาวๆ: “ฝนฟ้าคะนอง น่ากลัวเกินไป”เว่ยเว่ยใจเต้นแรง: “สายตาที่ฟาดฟันกันของพวกเขารุนแรงเหลือเกิน”“นี่ล่ะที่เรียกว่าพรหมลิขิต”“ตัวอย่างการลิขิตที่ผิดพลาด”“ศิษย์น้อง”“ศิษย์พี่”“รีบไปกันเถอะ”“อืม”
ผลก็คือ เมื่อเว่ยเว่ยและเซียวไหนมาถึงออฟฟิสในวันต่อมา โม่จาทาก็พุ่งตัวมาหาและพูดว่า: “เจ้าสาม นายต้องให้ความยุติธรรมกับฉัน KO คุกคามฉันในที่ทำงาน”“เขาคุกคามคุณอย่างไร?” เว่ยเว่ยซัก เธอพบว่าน ้าเสียงของตัวเองไม่ค่อยถูกต้องนัก ฟังดูร่าเริงเกินไป เว่ยเว่ยพยายามปรับเสียงให้ทุ้มขึ้นและพูดอย่างจริงจังว่า “รุ่นพี่ หมอนั่นคุกคามคุณงั้นเหรอ ช่วยเล่ารายละเอียดหน่อย อย่าให้ขาดตกบกพร่องแม้แต่นิดเดียวนะ เราจะให้ความยุติธรรมกับคุณแน่นอน”โม่จาทาพูดอย่างเศร้าสลด: “เขาอยา
