ท่ามกลางสายฝน ร่างสูงสง่าเดินตรงมาที่ประตูพร้อมด้วยร่มสายฝนที่กระหน ่าลงมา แม้แต่คนที่มีร่มก็ยังตกอยู่ในสภาพทุลักทุเล และรีบเร่งเพิ่งจะไปให้ถึงจุดหมาย แม้คนๆนั้นไม่ได้เดินช้า แต่ก้าวย่างของเขาสม ่าเสมอทันใดนั้น ทุกคนรอบๆกลายเป็นเหมือนฉากประกอบ เขาถือร่มอย่างมั่นคง และเดินราวกับเขาอยู่กลางภาพเขียนเมื่อเขาเดินถึงบันใด ภายใต้แสงไฟ ใบหน้าของเขาชัดเจนขึ้น คิ้วสวยได้รูปตามธรรมชาติ แต่เพราะบุคลิกอันเข้มแข็งของเขา ทำให้มันมักถูกมองข้าม ในตอนนั้น ใต้แสงไฟนีออน ท่าทางสุภาพและสมบูรณ์แบบของเขากุมหัวใจของผู้ชมเสี่ยวหยูชิงชิงและคนอื่นนิ่งอึ้ง ถูกสะกดด้วยความเจิดจรัสของเขาเว่ยเว่ยไม่ชอบเลย ไม่ชอบสายตาของเสี่ยวหยูชิงชิงและคนอื่นๆ เธอไม่รอให้เซียวไหนเดินมาถึง เว่ยเว่ยกล่าวลาเตี๋ยเม่งและคนอื่นๆ: “ร้องเพลงให้สนุกนะฉันไปก่อนล่ะ”เตี๋ยเม่งพยายามจะรั้งเธอไว้: “เว่ยเว่ย ทำไมไม่ชวนแฟนเธอไปกับเราล่ะ”“ไม่ล่ะ” เว่ยเว่ยยิ้มบางๆและตอบว่า: “เขาเป็นคนเก็บตัว ไม่ชอบพบปะกับคนแปลกหน้า”แน่นอนว่าเว่ยเว่ยแฝงความหมายอื่น เตี๋ยเม่งหยุดหายใจและไม่สามารถพูดอะไรได้อีกDream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 347เพราะถูกถ่วงเวลา เซียวไหนจึงเดินมาถึงข้างตัวเธอ เว่ยเว่ยเดินไปใต้ร่ม“ไปกันเถอะ”
เซียวไหนรู้ว่าเว่ยเว่ยมาเพื่อพบกับเตี๋ยเม่งเท่านั้น พอเห็นคนเยอะแยะ เขารู้ทันทีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นแต่ไม่ได้ถามอะไร เขาชินกับรักษาระยะห่างและอ
