ทั่งหลายปีให้หลัง เมื่อพวกเธอบังเอิญเห็นเฉากวงจากระยะไกลเซียวไหนหัวเราะและมองเว่ยเว่ย: “ตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้?”เว่ยเว่ยตัวแข็งไปวินาทีนึงและตอบอย่างจริงจังว่า: “ไม่ใช่ เขาแค่แจกใบปลิวให้ฉันครั้งนึง”สองสามวันสุดท้ายของชีวิตนักศึกษาปีสองของเว่ยเว่ยจบลงด้วยความผ่อนคลาย หลังการสอบวิชาสุดท้าย เว่ยเว่ยเดินออกจากห้องและพบว่าเซียวไหนยืนรออยู่ดูเหมือนว่าเขาจะมารอนานแล้ว เซียวไหนนั่งอยู่บนเก้าอี้ใต้ต้นไม้ก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 255เว่ยเว่ยรีบวิ่งไปหาเขา เว่ยเว่ยเห็นว่าหน้าผากเขามีเหงื่อ: คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”เซียวไหนปิดหนังสือและเงยหน้า: “ฉันเพิ่งมา”เว่ยเว่ยไม่เชื่อเขา แต่ไม่ได้ซักต่อ: “หลังสอบมีปราชุม เรื่องเกี่ยวกับการฝึกงานภาคฤดูร้อน ฉันส่งข้อความมาบอกคุณโดยใช้โทรศัพท์ของเสี่ยวหลิง”เซียวไหนยิ้มน้อยๆและไม่พูดอะไรขณะที่เว่ยเว่ยพูด เธอก็เริ่มรู้สึกห่อเหี่ยวเกือบจะถึงช่วงปิดภาคเรียนฤดูร้อนแล้วปกตินี่เป็นช่วงเวลาที่น่าดีใจ แต่ฤดูร้อนปีนี้ ทำให้เธอเศร้ามากกว่าเว่ยเว่ยส่งกระเป๋าไปที่มืออีกข้าง “ไปกัน แวะห้องสมุดก่อน”เธอคืนหนังสือที่ใช้ในการสอบ เว่ยเว่ยยืมหนังสืออีกหลายเล่มเพื่ออ่านในช่วงฤดูร้อน เพราะเซียวไหนไปด้วย จึงทำให้ใช้เวลาเลือกหนังสือลดลงครึ่งนึง“เล่มนี้ไม่ดีเท่าไหร่” เซียวไหนหยิบหนังสือสองเล่มกลับไปวางบนชั้น“พรุ่งนี้ฉันจะเอาหนังสือจากที่บ้านมาให้เธอ”“โอ
