ยเว่ย: “ >o< ไม่โกรธเลย ฉันสบายดี”เว่ยเว่ย: “อวี้กงใช้สำนวนถูกต้องนะคราวนี้”อวี้กงรู้สึกเสียใจ: “ฉันไม่ได้ใช้สำนวนเลยนะ”เว่ยเว่ย: “ฉันไม่ได้คิดไปเองนะ ประโยคที่มีสี่คำรวมกันนับเป็นสำนวนได้… …”อวี้กง: “จริงๆแล้ว การใช้สำนวน คำพังเพย และสุภาษิตเป็นยาดำของฉันเรียกได้ว่าเป็นบาดแผลทางจิตตั้งแต่เด็ก”โหวจือเจียว: “บาดแผลทางจิตมันคล้ายกับโรคจิตไหม”อวี้กงไม่สนใจเขา และอธิบายต่ออย่างเจ็บปวด: “ทุกคนรู้ใช่ไหมว่าสำนวน “คนโง่ริย้ายภูเขา” ว่าเป็นเรื่องของคนแก่ที่พาทั้งครอบครัวไปขุดดินทุกวัน… …”เว่ยเว่ยรีบหยุดเขาก่อนที่เขาจะเล่าเรื่องตั้งแต่ชั้นประถม: “พวกเรารู้ ไม่ต้องอธิบายหรอก”อวี้กง: “โอ้ ดีที่พวกเธอรู้ แล้ว เธอรู้ใช่ไหมว่าเพราะฉันชื่ออวี้ป้านชาน ฉันจึงชอบใช้สำนวน ‘อวี้กงป้านชาน’ และเพราะมันฉันถูกครูภาษาจีนลงโทษหลายครั้ง (อีโมเปลวไฟ)”โหวจือเจียว: “… … ทำไมบาดแผลของนายเกิดง่ายพอๆกับฉันผายลมเลย”Dream of JiangHu (梦游江湖)
P a g e | 233โม่จาทา: “… … แปลว่าความโง่ของนายติดตัวมาตั้งแต่เด็ก”เว่ยเว่ย: “ฉันเป็นคนใจดี ฉันจะไม่พูดอะไร”อวี้กงดูน่าสงสารมาก เขาหันหน้าเขาหามุมและเริ่มปลูกเห็ดโม่จาทาไม่ยอมแพ้และพยายามถามเว่ยเว่ย: “ซ้อสาม แน่ใจนะว่าเธอไว้ใจเจ้าสาม เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองแห่งแสงสีอันหฤหรรษ์ การดื่มในงานเลี้ยงมีมากเหมือนคลื่นในทะเล”เว่ยเว่ย: “เขาไปดูความคืบหน้าของระบบซอฟท์แวร์ที่เฟิงเถิงไม่ใช่เหรอ”โม่จา
